Brandend zand, en een verlaten land

Natuurlijk moet de titel anders zijn, dat weet ik ook wel. Maar we verlaten Oklahoma, en de bodem en het zand hier is van een vlammend soort oranje, dus verloren word verlaten, vandaar. In ons volle hotel zitten ook veel “werkers”, en hun trucks zijn helemaal gecoverd met een oranje gloed door dat zand. Zeg maar net zoals het saharazand wat je na inkomende buien uit het zuiden wel bij ons op je auto hebt liggen, maar dan 20 x erger. Die van ons is nog schoon, dus is het maken dat we wegkomen.

dag8zand

We pakken de Route 66 weer op, maar dan in Noordoostelijke richting, naar boven dus. Vandaag staat er maar en korte Zondagse route op het programma, en het filmpje van gisteren heeft al een beetje verraden waar naar toe. Die korter route gaat wel via een tolweg, en een alternatief is er niet, dus betalen we wel 4 dollar voor het hele traject. Ons eerste adres in Tulsa is Route 66 Village, een gemeentelijk initiatief van vrijwilligers die een stukje historie aan de echte oude Route willen laten herleven, voornamelijk gesteund door donateurs. Ze zijn net een paar jaar bezig, maar er staan al wat leuke dingen, waaronder een grote olieboortoren en een megagrote locomotief, de Meteor met een aantal wagons. En een groot logo van de Route 66 uiteraard. Je kunt zo het terrein(tje) oprijden, er is niets of niemand om je te ontvangen, een paar foto’s schieten en weer op pad. Maar wel leuk. Wat ook leuk is, is dat aan de overkant de oorspronkelijk Frisco spoorlijn loopt waar een mannetje op een omgebouwd soort skelter zo de rails opscheurt (pas precies) en er vandoor gaat. En wij ook.

dag8village1

dag8village2

dag8village3

dag8village8

Omdat nog niet eens middag is gaan we direct door naar de volgende stop, Downtown Tulsa, waar veel Art Deco architectuur te vinden zou zijn. Het zonnetje is inmiddels doorgebroken, maar de binnenstad lijkt wel uitgestorven. Heel veel eenrichtingsstraten en verkeerslichten, en mondjesmaat wat auto’s en mensen, maar het is tenslotte Zondag, dus die zitten waarschijnlijk in de kerk, of aan het zwembad, want ook zonder zonnetje was het al fijn van temperatuur. Ik vindt het gehalte Art Deco wel meevallen. Hier en daar een kantoorgebouw in die stijl, maar die vind je in iedere Amerikaanse binnenstad, dus dat is geen nieuws. Op weg naar het volgende adres staat aan de rand van Downtown iets wat er meer op lijkt, de Boston Avenue Methodist kerk, maar die passeren we te snel voor een fotoshoot, dus die hebben we maar even “geleend”.

DCF 1.0

Het is ondertussen lunchtijd geworden, dus gaan we op zoek naar wat te naschen, én naar een Walmart, want er moet wat aangeschaft worden voor een klein ongemak. En laat er nu in die Walmart ook een Subways zitten ! We hebben best wel trek in een halve voet brood, geroosterd met beleg en een beetje mayo. Die gaat er prima in met een lemonade uit de tapautomaat. Is de lunch ook weer verzorgd en kunnen we verder naar onze volgende stop in Tulsa, de olieman. Bij het Expo Center zou de grootste van de wereld staan, en die willen we wel even zien. Onze Garmin brengt ons ook hier weer keurig naar toe, en inderdaad, hij is groot, heel erg groot zelfs. Even leuk voor de foto, en dan weer verder. Tot dat er een enorm gebrul van motoren naast de Expo opstijgt. Daar willen we wel even naar toe. Blijkt op de grote parkeerplaats naast de Expo een heuse racebaan uitgezet te zijn. Niet door de profi’s, maar gewoon met oranje verkeerskonen en vlaggetjes  door welwillende amateurs, die er zelf ook neer hartelust rondscheuren, en hard ook. Geen vangrails of strobalen, maar een paar oranje puntmutsen markeren de baan, en publiek en/of rijders staan daar gewoon her en der tussen. Allerlei soorten auto’s scheuren er rond, moeten soms vreselijk in de ankers, achterwiel van de grond, omdat ze de bocht echt niet meer halen, en iedereen vindt het prima. Mooi Zondagvermaak.

dag8olieman1

dag8olieman2

Ons volgende adres voor vandaag is helaas gesloten (ja, ook dat kan in Amerika), dus die zullen we noodgedwongen morgenochtend moeten bezoeken, maar intussen is het al wel zo laat dat we in ons volgende hotel kunnen inschepen. Dat is vandaag een Best Western, normaal niet onze eerste keus, maar dit is een Plus, met behoorlijk positieve recensies, dus wagen we het maar. Onze oorspronkelijke keus was een La Quinta, waar we zelf goede ervaring mee hebben gehad in Denver CO, maar die voldeed niet aan de voorzieningen die ze op de website wel pretendeerden te hebben, maar na de boeking op de bevestiging weer tegenspraken. Die hebben we dus weer direct gecanceld.

Ontvangst bij BW is uiterst vriendelijk, en ook de kamer ziet er prima en schoon uit. Het is een halve bedroom suite, met voorin een bankstel, bureau en een hoekje voor koelkast, magnetron en koffieapparaat (we gebruiken weer onze eigen, die van hier werkt met pads). In het tweede deel staat het grote kingbed, een paar kasten en de TV, die overigens ook naar de bank gedraaid kan worden. En er is natuurlijk ook een badkamer. Helemaal prima voor elkaar dus. Er is zelfs een inpandig zwembad en een uitgebreid ontbijt zit bij de prijs in. Maar dat is voor morgen.

We maken er voor de rest van de middag een echte Zondag van, en loeren wat op internet voor de maaltijd. Ruby Tuesdays zit hier op hetzelfde terrein, maar een paar mijl verderop zien we een Fridays, en daar hebben we ook wel goesting naar. Dus daar stevenen we op af, en met succes. Voor het eerst deze vakantie maken we het mee dat we moeten wachten voor en tafel. Nu is het niet zo dat er op z’n Kissimmee’s hordes mensen voor de deur staan en er geen tafels vrij zijn, integendeel. Er staat niemand en er is plenty plek, maar er is gewoon geen personeel genoeg. Maar binnen tien minuten zitten we aan tafel en is de praatzieke Sarah onze gastvrouw. Ze wil alles weten, haalt er collega’s bij als we zeggen waar we wegkomen en wat we aan het doen zijn, en blijft maar dooryeppen, niet op een vervelende manier, overigens. Maar zowel bediening als voeding zijn top, en met 2 deserts to-go vertrekken we weer richting hotel, nadat ook ons ijzeren paard gevoed is.

dag8fridaystuna

De Peanutbutter Pie en Vanilla Cheesecake gaan er fijn in bij de Folgers koffie, en met een beetje hangen, computeren en TV kijken rommelen we zo de avond door.                             En morgen gaan we naar Bill Clinton. C Ya !

dag8tulsaselfie

Advertenties
Geplaatst in Day by Day | 1 reactie

Oklahoma City, daar gebeurt altijd wat

Vandaag slaap ik uit tot 7 uur, het is tenslotte Zaterdag. Marion maakt het nog later, en waarom niet. Er is geen reden om al buiten te zijn, want een blik tussen de gordijnen door leert ons dat trèrnt dat’t göt. Voor de niet ras-Blauwvingers; het regent pijpenstelen. En omdat we toch al niet van plan waren vroeg het dorp in te trekken, maken we er maar een keutelochtendje van. Beetje koffie slurpen, beetje TV kijken, tussendoor ontbijten, van die dingen. Tegen het middaguur springen we onder de pomp, en bij het verlaten van het pand begint spontaan de zon te schijnen. Hebben wij weer…..

We gaan richting centrum, en dan het leuke deel, wat hier Bricktown heet. Voormalige pakhuisbuurt (warehousedistrict), in onbruik geraakt doordat de economie verslechterde en de industrie naar de rand van de stad trok, zoals je ook in Nederland vaak ziet. In de daarop volgende jaren (’80-’90 vorige eeuw) groeide dit stadsdeel op tot het crimineelste van de hele staat, en daarin moest verandering komen. En dat doen ze , net als bij ons, met belastinggeld, en het liefst nieuw belastinggeld.Maar in tegenstelling tot de struikrovers in Den Haag (met als voorbeeld het kwartje van Kok, één van de grotere rovers), doen ze hier wel wat ze beloven. De salestax (zeg maar BTW, maar dan veel minder, nu 8.375%) werd 20 jaar geleden met 1 cent per dollar (dus1 %) verhoogd. In eerste instantie tijdelijk (waar ken ik dat toch van), om een groot conventie en sportcentrum in Bricktown te realiseren, maar het beviel zo goed dat ze er tot op de dag van vandaag, met instemming van de burgers, mee door gaan. En iedere cent van die “tijdelijke verhoging” wordt openbaar gespendeerd, en is dus ook door iedere burger te volgen. En die zijn daar meer dan tevreden over, en terecht.

dag7B1.1

dag7B1.2

Veel van die wijsheid heb ik van Captain James, onze kapitein/gids van de Bricktown Watertaxi. Eén van de projecten was namelijk om Bricktown weer leefbaar te maken, en aantrekkelijk voor bezoekers, dus hebben ze de centrale straat, California Avenue, opgeofferd en er een kanaal gegraven, wat bijna 2 kilometer lang is, en tussen de oude pakhuizen door loopt, vanaf het nieuwe “1-cent” Cox Convention Center tot aan de Oklahoma River. Daarvoor is ook een stuk snelweg uit het centrum verplaatst, naar de andere kant van de rivier. Langs het kanaal zijn er op 2 niveaus wandelpaden, waarbij de pakhuizen omgebouwd zijn tot horeca, en het geheel er heel gezellig en toegankelijk uit is gaan zien. Nog niet alle plekjes zijn ingevuld, maar er word druk aan gewerkt . Ook particuliere investeerders zijn daardoor er geïnteresseerd geraakt, waaronder de hier geboren, en in Amerika uiterst bekende countryzanger Toby Keith, een held, mede door zijn optredens voor de troepen op uitzending, die hier een groot restaurant heeft. Maar daar lunchen we niet, we zoeken een plekje langs de waterkant, erg leuk, en erg gewaardeerd door de vissen en eenden die hier in grote getale rondzwemmen en als piranha’s af gaan op alles wat in het water terecht komt.

dag7B2.1

dag7B2.2

Aan de rand van het horecadeel staat een gloednieuw Baseball Stadion, Mickey Mantle Plaza, en iets verderop langs het kanaal ligt een fraai aangelegd wandelpark met beelden, onder andere over de Single Day Land Run. Daaraan is al af te zien dat ze hier houden van niet lullen maar poetsen, want tijdens de stichting van de stad bepaalden de hoge heren een dag dat je land kon claimen. Niet op papier, maar gewoon aan de oever van de rivier. Opstellen in rijen van 3 of 300, startschot en dan rennen en vliegen naar dat stuk land wat je bevalt. Wie er het eerst was, was de winnaar. Klaar.

dag7park1

dag7park2

dag7park3

Kortgezegd, het ziet er allemaal prima uit in Downtown Oklahoma City, waar ook steeds meer hoogbouw de grond uitschiet. Grote bedrijven zijn ook weer bereid te investeren in de binnenstad, en de OC-ers zijn dan ook zeer tevreden dat ze sinds een paar jaar de nummer 4 van hoge gebouwen in de US in de stad hebben staan. En er komt nog meer van dat aan. Ook één van de bekendste bedrijven van de Verenigde Staten heeft hier een grote vestiging. Iedereen kent ze wel, van zien of van de film, de aanhangers en vrachtwagentjes Van U-Haul. Wij zien er ook één, maar die vliegt door de lucht, lijkt het. Hij staat boven op het gebouw.

Het enige wat een beetje lastig te begrijpen is, is het parkeersysteem. De parkeerplaats die ik in gedachten had voerde een mooi bord; “Event Parking – $30,-“, dus dat ging hem niet worden, dat begrijpt U. Iets verderop is er één die een tientje per dag vraagt, dus draaien we daar maar op. Kaartje uit de automaat en we zijn wandelaars. Het “Event” is dat er in het Cox Center een basketball klassieker is en in het Ballpark een Minor League wedstrijd, en daar moet nu eenmaal van geprofiteerd worden. Ons kaartje is bij terugkomst te betalen bij één van de horecagelegenheden (o.a. Starbucks) die er op staan, maar bij terugkomst staat er ineens ook een bord met de dertig dollar tekst. WTF !! Maar bij de slagboom staat nu ook een dame, dus die schieten we maar aan. “Uw auto staat er al en U wilt weg?” Ja graag. “Rij maar naar de achterste slagboom en dan doe ik hem open” En quanta costa ? “Have nice day, honey”                                                                                        Leuk feitje is nog wel dat de 1e parkeermeter ooit in 1935 is uitgevonden in Oklahoma City.

dag7gebouwen

Maar het is niet allemaal halleluja jutteperen in Oklahoma City. Ze kennen hier ook een paar zwarte bladzijden. Tornado’s zijn hier niet vreemd, en een hele zware van precies een jaar geleden staat nog vers in het geheugen. Maar het meest bekende is, helaas, toch wel de bomaanslag van Timothy McVeigh op de kindercrèche in een overheidsgebouw in 1995. Dat kun je niet aan je voorbij laten gaan, dus is onze volgende stop het Memorial op de plaats van de gruwelijke misdaad. Zoals zo vele Memorials maakt ook deze een behoorlijke indruk op ons, en een ieder die het bezoekt. Vooral de kleine koperen herinneringstoelen (er zijn ook veel kinderen omgekomen) die tussen de grote op het grasveld in staan hebben impact. Als je een vent bent, pak je je gelijke, maar geen kleine kinderen.

dag7mem1

dag7mem2

Na dit moment van bezinning duiken we de Ford weer in, maar niet voordat die even koud gedraaid is. Het zinderende zonnetje heeft de temperatuur inmiddels de 90F laten aantippen, dus mag de airco dat weer even goedmaken. We gaan weer richting Candlewood Suites, waar een koele kamer wacht, maar ook een wasmasjien en droogert. Er moet weer wat kleding verschoont worden, en dat mag hier allemaal op kosten van het hotel. In het miniwinkeltje (van Sinkeltje) zijn kleine pakjes waspoeder te koop, maar dat is dan ook het enige wat je mag betalen. De rest is van het huis.

Voor de maaltijd gaan we vanavond naar buurman Chili’s. Dan kan de auto mooi blijven staan en hoeven we niet zo ver met de koffers te sjouwen morgenvroeg. Het hotel zit namelijk goed vol, en toen we gisteravond weer kwamen van de maaltijd was er op de berg geen plekje meer vrij en moesten we onderin parkeren. Nu niet meer, dus. Chili’s is een restaurantketen die we in Florida en op de rondreizen al heel veel gezien hebben maar nog nooit aangedaan. Da gaat veranderen. Ze hebben een zeer uitgebreide menukaart, met voor elck wat wilsch, van taco’s tot pizza’s en flatbreads, maar ook ribs en steaks, en wij gaan voor het laatste. Geen verrassing, waarschijnlijk. Maar de ribeye en sirloin smaken buitengewoon. Leuke gadget is dat je op alle tafels een tablet staat, waarop je kunt bestellen, afrekenen (zit een cardslider op), maar ook spellen kunt doen, en de krant lezen. Wij doen er vooralsnog niks mee, en bestellen gewoon bij een mensch van vleesch en bloed. Tot bij het afrekenen, want onze ober Greg heeft het erg druk, dus hij vraagt of hij de rekening even mag touchscreenen. Hij mag, en op de tablet verschijnt onze rekening, en we rekenen af. Mochten we nog een bonnetje willen, dan kan dat ook, want onder in de voet van de tablet zit een miniprinter.

We wandelen terug de heuvel op, en daar wacht ons koffie met een donut, en op één van de herhaalzenders The Mentalist, en zo komen we de avond wel door. Morgen gaan we weer op reis.

Geplaatst in Day by Day | 3 reacties

Het gras is ergens anders altijd groener…..

Vandaag word een echte reisdag. We verlaten Kansas City en kruisen door 3 staten om aan te landen in Oklahoma City, zo’n 600 kilometers verderop zuidwaarts. Maar we hebben vakantie, dus we doen hèhnig an, zoals ze bij mijn neeffie thuis zeggen, dus microgolven we eerst weer wat pannekoekjes en broodjes met kaas, worst en ei van de IHOP. En ook de Tropicana OJ (no pulp) komt weer uit de kouwe kast. Je bent tenslotte Floridafan, of niet. En na Good Morning America en de dagelijks wasbeurt pakken we het hele zootje weer in en laden het in de Explorer. Dat zootje is niet al onze bagage, maar 1 koffer met kleding en toiletspullen, 1 rolkoffer met laptop, Ipads, laders en ander elektrieken, 1 koelbox, met 3 bevroren flesjes water als koelelementen en 3 als drinken voor onderweg, en de bekende Big Shopper van onze Appie, met de koffiespullen (apparaat/koffie/creamer en suiker) en onbederfelijke voeding (CC cookies/Cheetos/trailmix en bier). Die gaan allemaal onder het zwarte laken.

dag6albertheijn

We verlaten Kansas City-Missouri, laten Kansas City-Kansas links liggen en duiken de Kansas Turnpike op, de tolweg die door de hele staat Kansas naar de grens met Oklahoma loopt. Voor 12 dollar mag je die helemaal gebruiken, met maar liefst een snelheid van 75 MPH, exclusief de 10 MPH buitenlandertoeslag. Maar we gaan er af en toe wel even af, want we hebben nog wat in de planning. Na een uurtje zijn we aangekomen bij Topeka-Kansas, waar een Harley dealer zit die de moeite van het bezoeken waard is, Topeka Harley Davidson, zoals hier bijna gewoon, een prachtige zaak, in een mooi pand, met in de kelder de werkplaats, maar ook een mooi museumpje met een stuk of dertig Harleys. Geen verzamelstukken, maar allemaal uit eigen voorraad van de zaak, die volgende maand 65 jaar onder dezelfde eigenaar bestaat. Op het plein naast de kelder is een heus Harleydorp gebouwd, met kleine winkeltjes waar onder meer een kapper, een koffiehuis en een verzekeringsagent in huizen. In de zaak zelf zit nog een BBQ restaurant, met een mega BBQ op het terras.

dag6HD1

dag6HD2

dag6HD3

In de zaak komen we aan de praat met verkoper Kevin, een FritoLays chipsbakker met pensioen, die samen met zijn vrouw, die de kledingafdeling bestiert, hier een jaar of wat geleden emplooi heeft gevonden. Hij vindt het leuk dat er Nederlanders op bezoek zijn, heeft een (Engelse) vriend, ook chipsbakker, bij een ander merk, die in Amsterdam woont, waar hij nog altijd eens op bezoek wil. Hij verteld nog wat leuke wetenswaardigheden over de zaak, de motoren in de kelder, en dat ze zelfs de Harley van Saddam Hoessein, waarmee hij de troepen geïnspecteerd zou hebben, een paar jaar geleden hebben gerestaureerd. Die was “meegenomen” door een groep militairen van Ft. Reilly die in Irak gelegerd waren, en die hebben hem laten restaureren, waarna hij als een soort trofee op hun basis uitgestald staat.

dag6HD4

dag6HD5

dag6HD6

Na een uurtje gaan we weer op pad, de I35 tolweg op, waar we de volgende 4 uren “genieten” van grasland, heeeeeel veeeeel grasland, zo ver het oog zien kan. En doordat het hier nog al heuvelachtig is, kan het oog heel ver zien. Tot dat het je groen voor de ogen ziet. Zo heel af en toe staat er een huis of schuur tussen, en nog minder af en toe een heus dorpje, maar echt interessant word het niet, ook al niet omdat er nauwelijks verkeer is op deze snelweg. Wichita-Kansas is de enige echte plaats in die groene route en die wordt dan ook met gejuich begroet, en gelijk gepromoveerd tot lunchplaats, die we weer gebruiken bij de Taco Bell. Twee Quesadilla’s Chicken, en deze keer maar 1 small softdrink, want small is altijd nog een forse beker, en we willen bij buurman Mac nog een kop koffie scoren, dus een beetje ruimte moet er blijven. Marion’s Latte wordt uit de automaat geperst, maar mijn “zwarte” is op, dus die zetten ze vers. Maar volgens mij gebruikt ze de ouwe filter, want tegen die tijd dat het zwarte goud afgekoeld is (na een stief kwartiertje) en ik een voorzichtig sipje neem, krijg ik spontaan maagkrampen. Zo sterk en zo slecht van smaak, niet des Macs, helaas.

dag6tacobell

Die gaat dus bij de volgende stop in de kliko. En die volgende stop komt er, want ondanks dat de Ford gisteren volledig gevuld is geworden, blieft hij al weer nieuwe voorraad. Hij is, mede door het geselen van de koetsier, een dorstige baas. Volgens het computerscherm voor me in het dashbord rommelt hij tegen de 19 MPG, zegt maar 1 op 8 in Nederlandse maten. Niet de zuinigste automobiel in deze klasse die we hier ooit huurden (de GMC Terrain is een stuk zuiniger), maar ook niet de grootste zoeperd. Dat zijn toch wel de 5.7 liter Tahoe, Yukon, Expedition, en nog erger de grote broers Suburban en Yukon XL. Maar ons standpunt is hier hetzelfde als in Nederland, als hij leeg is moet hij weer vol, en dat doen we bij onze Koninklijke Shell, die hier bestiert wordt door de Tonkawa indianenoops ! Native Americans en waar alles in de winkel tweetalig uitgestald ligt, als ware het het Friesland van Oklahoma. Maar de gallons vloeien vlot in de Ford, en we kunnen weer een stukje verder.

Nog 100 kilometer te gaan en dan zijn we eindelijk op de plaats van bestemming. Net voor de stadsgrens van Oklahoma City wordt het niet alleen drukker, maar ontstaat er ook een file. Nu hebben we die al meer gezien hier in de Verenigde Staten, maar we zien nu ook wat nieuws. Er zijn een aantal onverlaten, of asocialen zo U wilt, die uit de file breken de file, omkeren, en tegen richting in de zojuist gepasseerde afrit van een bovenliggende weg oprijden. Dat daar automobilisten afkomen die juist de snelweg op willen, schijnt ze niet te deren. En het is er niet één, of twee, nee, het zijn er wel tien tot twintig, die doodleuk op vluchtstrook en verdrijvingvlak keren en tegen de stroom in gaan. We zitten er met verbazing naar te kijken, maar wij niet alleen. Zoals gewoonlijk staat er bij file hier in de middenberm een jongeman of vrouw van de Highway Patrol met hun zwaailichtjes te zwaaien om het verkeer te waarschuwen, en die zag het ook. Dus die is op de andere rijbaan keurig de oprit naar boven opgereden en is netjes bij de afrit gaan staan wachten om de wreckless drivers van een ticket te voorzien. Althans, dat vermoeden we, want door de langzame, maar rijdende file, waren wij al weer een stukje verderop.

 

Nog veel verderop duiken we het drukke stadsverkeer in, kruisen vele over elkaar liggende snelwegen, en komen uiteindelijk aan bij, alweer, een Candlewood Suites. Daar hebben we een kamer zonder voorzieningen geboekt. Dat houdt in dat je op zeker een kamer hebt, maar niet wat er bij hoort. Wel of geen King of Queen bed, wel of niet roken, wel of geen aparte slaapkamer, van die dingen. Dat hoor je pas bij aankomst, wat er op dat moment beschikbaar is. Maar geen paniek, al onze wensen worden vervuld, en we betreden eigenlijk dezelfde kamer die we vanochtend verlieten, maar dan 600 KM verderop. Daar storten we ons neder, en genieten we van een bakje echte koffie, en gaan we verzinnen wat we straks gaan eten. Wat we wel gaan doen is een bezoek brengen aan onze favoriete winkel, want die zit hier een paar blokken om de hoek.

Nog dichterbij zit een Cracker Barrel, want daar had Marion tijdens het aanrijden een bord van gezien. Daar zijn we al een tijdje (buiten het riante ontbijt van eerder deze week) niet meer geweest. De afgelopen vakantie in Florida zelfs helemaal niet. Dus die besluiten we weer eens een kans te geven. Het eten is zoals altijd wel goed, maar de snelheid van bedienen en serveren laat wat te wensen over. Is in Florida de omloopsnelheid (d’erin, bestellen, eten en wegwezen) een half uur of minder, hier duurt het al een half uur voor de maaltijd op tafel staat. Maar hier staan ook geen hordes mensen te wachten, dus mag het allemaal wat kalmer aan. Maar het, en dan vooral de bij ons zo geliefde Fried Apples en, voor mij nieuw, gegrilde Catfish smaakt allemaal weer prima. En dat voor een luttele 25 dollar, zonder tip.

dag6cb2

Zo gezegd wacht daarna de Walmart. Deze Walmart is waarschijnlijk die Walmart waar al die leuke foto’s gemaakt worden die op People of Walmart staan, want het gehalte mensen die men hier vrij vertaald witte vullis noemt is erg hoog. Niks mis mee, en die getatoeëerde Hollanders vallen er niet eens op, maar het valt ons gewoon op. Meestal is het publiek van Walmart erg gevarieerd en gemêleerd, maar hier staat het parkeerterrein overvol met trucks (pick-ups, zeggen ze bij ons), en dan oude modelletjes, en oude modelletjes auto. Maar het winkelt er niet minder om. Ondertussen is het wel erg laat geworden voor ons doen, maar morgen kunnen we uitslapen. Oklahoma City mag zich verheugen op ons bezoek, maar dat hoeft niet in het ochtendgloren te zijn. Daarover morgen meer.

 

Geplaatst in Day by Day | 2 reacties

Kansas City, very pretty !

Liefhebbers van achtbanen noemen het de Superbingo, fervente tennissers de Grand Slam en gokkers in Las Vegas de Megajackpot. Nou wij doen gewoon mee. Na het In House IHOP breakfast gaan we drie straten verderop voor een bezoek aan een fabrikant die we allebei een warm hart toedragen, en alle succes gunnen, niet in het minst omdat we ook, zij het bescheiden, aandeelhouder zijn van dit prachtige merk;

En de Grand Slam/Superbingo is dat we nu alle “plants” (fabrieken) bezocht hebben van deze motorgigant die er zijn en openbaar te bezoeken zijn. We waren al in Milwaukee-Wisconsin bij de oorspronkelijke fabriek, en een paar jaar geleden in York-Pennsylvania en nu maken we de bingo vol met die in Kansas City-Missouri. In deze factorij fabrieken ze naast de Sportster, waarvan het motorblok dan weer in Milwaukee gemaakt word, ook de 2 nieuwste nazaten van William S. Harley en Arthur Davidson, de V-Rod in al zijn varianten en de Street, die hier compleet worden gebouwd. De eerste is al weer meer dan 10 jaar op de markt, maar de tweede is nagelnieuw, sinds 2014 in productie. Dat is een echt kleine Harley, 500cc, gebaseerd op het door velen verfoeide (want vloeistofkoeling) Revolution motorblok wat ook in de V-Rods zit. De bedoeling is om de jeugd ook een kans te gunnen op een Harley, zo wordt het gebracht, maar natuurlijk primair om de Aziatische markt aan te boren, zoals India, Thailand, Vietnam etc. Daar rijden miljoenen mensen, of zelfs het dubbele daarvan, op lichte motoren, dus kan de nieuwe Street een ingang in de markt worden.

De V-Rod

dag5HDVROD

En  de nieuwe Street

dag5street2

dag5street1

Omdat ze letterlijk om de hoek zitten zijn we er in vijf minuten en gaan met de eerste tour, die van 9.15 uur mee. Eerst krijgen we een korte film over Harley Davidson en deze fabriek, waarvan we deel 1 al kenden, maar deel 2 uiteraard nog niet. Als het licht weer aan gaat is het; speld opgeprikt, bril op de kanis en zender in het oor, en we kunnen Tadjah tussen de gele lijntjes volgen. Vragen mag, fotograferen niet. We wandelen alle afdelingen door, en ook nu valt het weer op dat alles zo lekker relaxed gaat bij de werkers. Heel on-Amerikaans geen uniforme kleding of naamplaatjes, maar gewoon wat er ‘s morgens uit de kast valt. Man, vrouw door elkaar, werkend aan een soort lopende band, waarbij ze doorlopend rouleren door de hele fabriek, om het werk niet te eentonig te maken. Dat geldt natuurlijk niet voor de specialisten zoals de lassers, spuiters en keurmeesters, die blijven doen waar ze goed in zijn.

dag5HDdubbel

Vooral die laatsten hebben een superbaan. Ze pikken willekeurig een aantal motoren per dag uit de lijn, rijden er mee de fabriek uit om een stuk te gaan toeren, zowel snelweg, straat als ruw terrein, kijken hem microscopisch na, markeren alle, al is het nog zo minieme, onvolkomenheden, die dan weer teruggekoppeld worden naar de lijnbaas en zo nodig tekentafel. Daarna worden de eventuele onvolkomenheden gerepareerd en opgelost en vervolgt dit exemplaar zijn weg naar de dealer. Volgens onze tourguide (en de auditers/keurmeesters) zijn dit de motoren die je wil kopen bij de dealer. Dus niet die met een kilometer of 5 op de teller, maar die met een kilometer of 50. Dat zijn de steekproeffietsen, en die zijn uit en te na nagekeken en van foutjes ontdaan. Dat je het maar weet.

dag5HDself

Uiteraard eindigt de tour in de giftshop, want hij was gratis, en er moet wel wat verdient worden bij Harley Davidson. Een nieuwe motor hoeven we er niet bij, maar een tasje vol gaat er toch wel mee. En die gaat mee naar Downtown Kansas City, waar we bij Union Station geacht worden in te schepen in de Trolley Tour, voor een rondreis langs de meest bezienswaardige dingen in KC. Nu had ik gedacht dat het een hele toer zou zijn om in de binnenstad te komen, maar niets is minder waar. De rit is niet eens zo lang, en hoe dichter we het centrum naderen, hoe rustiger het word. Het doet me denken aan Cleveland-Ohio 2 jaar geleden, ook zo’n miljoenenstad, waarvan het centrum uitgestorven was. Ik had via Google al op parkeergelegenheid gezocht en in de Garmin ingevoerd, maar dat bleek onnodig, de automobiel kon gewoon op het voorplein van het imposante Union Station staan.

dag5union1

dag5union2

dag5union5

Plek zat, en een oudere Amerikaan bediende daar de zeer geavanceerde parkeerautomaat, een stalen bak met allemaal genummerde vakjes, die je via een spaarpotsleufje kon vullen met het bedrag wat overeen kwam met de parkeertijd die je dacht nodig te hebben. Zo simpel kan het zijn. Op één van bovenstaande foto’s is hij in de verte, onder de luifel, nog te zien. De Trolley (die je in veel Amerikaanse steden ziet, maar hier net nieuw is) staat al klaar, en na aanschaf van een ticket kunnen we direct instappen voor de tour van 12 uur. Gelukkig heeft de bus airco want de temperatuur zit al weer behoorlijk boven de 80F, dus is een beetje koelte wel welkom.

dag5trolley

Charley, onze chauffeur/verteller heeft er schik in en zegt dat de beoogde 5 kwartier maar zo kan uitlopen tot anderhalf uur, want hij heeft veel te vertellen, onder andere dat zijn bus nog maar 3 weken oud is en hij, en z’n maat Brandon, erg enthousiast zijn en hopen dat het goed gaat lopen. Spread the word, word ons dan ook gevraagd, waarvan akte. Want het was erg leuk. Een mooie frisse, soms Italiaans aandoende stad, gebouwd in de heuvels. Dat Italiaanse is nog van de periode dat de stad gesticht is en er veel Italianen naar toe trokken. Die hebben, tot niet zo lange geleden, ook een stevige Familigia vinger in de pap gehad. Eerst door protectiegeld te eisen van zowat elke inwoner van het, toen nog, stadje. Hoeveel geld was weer afhankelijk van je inkomen, want daarvan hadden ze bij de gemeente gewoon de gegevens van opgevraagd, die zijn openbaar.

dag5KC2

dag5KC1

Dat was in de periode van de Black Hand, zeg maar de plaatselijke Cosa Nostra. Die is later wat meer naar de bovenwereld gehaald door de heer Tom Pendergast , een Boss die de politiek in ging, en persoonlijk de latere President Truman ontdekt heeft. Deze gast deed het anders; als er contracten te vergeven waren voor gemeentelijke bouwwerken was hij de enige bieder, en alles wat hij bouwde werd supersterk, want hij gebruikte vele malen meer beton (wat hier bekend staat als Pendergast Concrete) dan werkelijk nodig was, want de gemeente betaalde toch. Voorbeeld; een normale landingsbaan is 4 à 5 foot (1.20/1.50 mtr) beton dik, die van Kansas City 35 foot ( zo’n 10 meter), en dan hebben we het nog niet over wat er allemaal bij “in gestort” werd. Ook was hij verantwoordelijk voor het feit dat er tijdens de grote drooglegging geen enkel persoon aangehouden is voor wat voor alcoholvergrijp dan ook, door gewoon alle, echt alle ambtenaren om te kopen, en de kroegen hier in die tijd welig tierden. Niet allemaal helemaal legaal, maar daardoor ziet de stad er wel prima uit.

dag5KC4

dag5KC3

Een welbesteed anderhalf uurtje dus, deze Trolleytour. Daardoor is wel onze lunch er bij in geschoten, maar dankzij de MiFi vindt Marion weer een favoriete lunchroom van ons, die van de vijf hamburgerbakkers. Die zit een mooi stuk richting ons hotel, wat goed uit komt want de voetjes zijn wat warm geworden. Bij de HD fabriek moest je namelijk dichte schoenen aan, en die Nikes heb ik nog steeds aan, maar de onderdanen zijn nu wel weer aan wat lucht toe. Dus na de Little Cheeseburger van 5 Guys, vergezelt van een lekkere Lemonade en natuurlijk een bakje doppinda’s, gaan we weer naar de Candlewood voor een bakkie leut en wat verkoeling. En we kunnen gelijk even op zoek naar de voedselvoorziening voor vanavond. En uiteraard met dit verslag bezig.

De keus voor de maaltijd valt op Outback. Misschien gewaagd na de laatste mindere ervaring, maar hij zit dichtbij, ik heb wel weer zin aan de tonijn, en we hebben een kortingscoupon van 15%. Met de kleine portie van van de week in het achterhoofd bestel ik nu de gewone portie, en dan twee keer, als hoofd en voorgerecht, maar dan wel in één keer serveren alstublieft. Marion gaat voor een biefstuk, maar de vaste Baked Potato, fully loaded kan ze vergeten, die zijn tijdelijk uitverkocht. Erg tijdelijk want binnen 20 minuten verwachten de nieuwe. Daar gaan we niet op wachten, dus worden het gemalen aardappels met dezelfde full load, en vanwege het ongemak is de champignonsaus, extra besteld, gratis. En de coupon op de telefoon kan er ook nog af. Goed voer voor een koopje.

dag5outback3

Ons dagelijks bezoek aan de Walmart om de hoek is ook weer een feit, want de koffie en accessoires die er in gaan raken op. En een vandaag gescheurde capri word ook maar gelijk vervangen. Ook weer klaar. Dan moet er nodig getankt worden, want het oranje benzinepompje in het dashbordscherm is inmiddels diep rood en ringelt een lastig belletje, dus wordt de Ford bij de BP gevoerd. Noodzakelijk, want morgenochtend trekken we weer verder, een heel stuk verder. In eerste instantie doen we een museumbezoek, en dan wacht er, als gevolg van hoteltekort, een forse rit nar het zonnige Zuiden. Hoe dat allemaal afloopt leest U in het verslag van morgen.

Geplaatst in Day by Day | Een reactie plaatsen

Een paar uur cultuur is helemaal niet duur

Het is toch weer later geworden als we dachten. Omdat we de hotels voor deze roadtrip last minute reserveren (mocht er tussentijds een routeaanpassing plaatsvinden) word het wel weer tijd voor komende plaatsen. Voor de volgende twee dagen in Kansas City (een stad die doorklieft wordt door de staatsgrens van Missouri en Kansas, vandaar het raadsel 2 staten-1stad) hebben we weer een Candlewood Suites besproken, maar voor de daarop volgende dagen nog niets. Geplande volgende stop is Wichita, Kansas, dus die plaats wordt in diverse zoekmachines ingetikt, met resultaat NUL.

Geen enkele kamer te vinden die aan onze criteria voldoet (we zijn niet veeleisend, maar WiFi, een King bed en bij voorkeur een asbak moet wel kunnen toch), zelfs niet bij de onderkant markt ketens, die we normaal liever mijden. En ook als we een kleiner bed en geen asbak willen komt er niets tevoorschijn, ook  niet tegen exorbitante betaling. Waarschijnlijk is er een groot congres in Wichita, want er is online geen kamer meer beschikbaar. Dus besluiten we maar om er een lange reisdag van te maken en door te stomen naar Oklahoma City, waar we dan 2 i.p.v. 1 nacht gaan logeren.

Toch wel een beetje geschrokken gaan we gelijk maar even kijken voor de komende plaatsen na Oklahoma City. Tulsa, geen probleem, Little Rock idem, Memphis, zelfde verhaal. Wel niet allemaal direct in het centrum, maar ze voldoen prima, en we boeken ze gelijk maar. Omdat we in een brainwave afgelopen winter besloten hadden een bezoek te gaan brengen aan de Jack Daniels Distillery in Lynchburg Tennessee, wel een omweg van 400 kilometer, maar wie maalt daar om, was de meest logische overnachting erna, op weg naar St. Louis, Nashville TN, misschien wel leuk om te doen.

Nou, dat blijkt dus niet zo. Ook daar is het moeilijk kamers krijgen op onze data, of je moet uitgaan van de hoofdprijs voor een kot. Die twee nachtjes zouden ons minimaal 300 euro gaan kosten, in een hotel waar je niet wil zijn, zonder voorzieningen die je voorkeur hebben. Dus gooien we de boel na Memphis maar mooi om. Jack D. blijft er nog wel even zitten en country is toch niet zo ons ding. Wat het wel word staat nog niet echt vast, maar we hebben op internet iets gezien van de Blues Highway, en die lokt ons wel aan. We gaan het uitzoeken. En zo werd het weer mooi laat.

Ondanks dat zijn we er allebei al voor zeven uur weer uit, en maken er een lekker lui ochtendje van, zodat we pas om half tien de deur van ons verblijf sluiten. Als presentje krijgen we wel één van de sleutels van de kamer mee (beide mocht ook), en dat vinden we leuk, want hij is leuk. Het gratis ontbijt is reeds aan onze neus voorbijgegaan, maar dat was de bedoeling ook. Sinds jaar en dag wilden we altijd een keer gaan ontbijten bij de Cracker Barrel, wegens goede recensies op het Floridaforum onder andere, maar het is er nooit van gekomen. In Florida ontbijten we “thuis”, en op de andere rondreizen was er of geen Barrel in de buurt (het is/was een echt Zuidelijke keten) of we dachten er niet aan.

dag4sleutelkaart

Maar nu wel, want er zit er één achter de gisteren bezochte Walmart. En daar schuiven we aan, en bestellen het één na kleinste complete ontbijt. En dat hadden we beter niet kunnen doen, het was niet of nauwelijks op te krijgen. 2 eieren, 2 strips bacon en 3 pannekoeken, het lijkt nog mee te vallen. Maar de pannekoeken waren iets forser dan de diepvriezers van Aunt Jemina die we in Florida altijd nuttigen. Eén op drie waren de barrels van de Barrel, zodat je er dus eigenlijk 9 van Tante Mien op je bord hebt. Maar ze waren heel erg lekker, en de meeste zijn ook opgegeten, zodat we besloten dat dit een Early Brunch was in plaats van een Late Breakfast. We zaten voor de rest van de dag overvol.

dag4cracker

Na de copieuze maaltijd schieten we de I44 weer op, in westelijke richting, die ons naar de volgende staat, Kansas, gaat brengen. Binnen een uur verlaten we die en duiken de Motherroad op die ons naar Carthage voert. Een echt “small town USA”, knooppunt in Route 66, waar nog een echte, één van de mooiste langs de Route, jaren 50 Diner staat die we echt even willen zien. De bedoeling was hier de lunch te gebruiken, maar dat gaat vandaag niet gebeuren, dat lijkt me duidelijk. Maar mooi is hij zeker. Wat minder bekend is, is dat het stadje ook model heeft gestaan voor Hill Valley, het fictieve stadje uit de filmserie Back to the Future, maar dit is nooit officieel bevestigd.

dag4iggys1

dag4iggys2

dag4carthage1

dag4carthage2

dag4carthage3

Het is een leuk stadje, maar we moeten verder. Het tweede culturele gebeuren van vandaag ligt weer een stuk verder Noordwaarts, en zo’n 20 mijl weg van de snelweg. Fort Scott, een heus fort van net voor de burgeroorlog, nagenoeg helemaal in de oude staat gerestaureerd en nu een nationaal monument, vallend onder de state parks. We worden dan ook ontvangen door Rangers, die erg verbaasd zijn dat 2 Nederlanders de moeite genomen hebben hun erfgoed te bezoeken. Ach, we waren in de buurt en het leek ons wel interessant. En dat was het. De meeste gebouwen zijn weer helemaal in ere hersteld, inclusief het interieur. We zien een ziekenzaal, paardestallen, de gaarkeuken en wasserette, en de verblijven. Grote verschillen in onderkomen voor manschappen en officieren, barakken en 2 onder 1 kappers van 3 verdiepingen.

dag4fort1

dag4fort2

Maar het meest aparte, misschien zelfs bizarre, was nadat het fort in 1855 in een veiling aan de burgerij verkocht werd, en het een soort dorpsplein was geworden er 2 kampen aan het plein ontstonden, één voor en één tegen slavernij, die elkaar over en weer naar het leven stonden. Een burgeroorlogje binnen het fort, dus. Uiteindelijk heeft de grote Burgeroorlog hier een eind aan gemaakt, en is het fort later weer terug gekocht door de staat die het weer terug gebracht heeft in de staat van weleer. En in het, overigens leuke, stadje is de rust weergekeerd, maar wel ten koste van tientallen moorden tussen buurlui.

dag4fort3

Het was leuk, het was erg warm, dus koelen we af in de Ford (met een D) en vervolgen we onze weg richting Kansas City. Onderweg word het rondom ons erg donker, en gaat het stortregenen. En gezien de geschiedenis van de regio zien we natuurlijk aan alle kanten vreemde wolken die naar de grond trekken. Zouden dat tornado’s gaan worden ? Je moet er niet aan denken. Nee, echt, je moet er echt gewoon niet aan denken, want het is allemaal onzin. Die slagregens zie je in Nederland ook vaak in de verte en dan zijn het ook geen tornado’s in wording. Okay, de kans is hier wel wat groter natuurlijk, maar vandaag zijn het gewoon dikke buien, die na een kwartier weer oplossen in zengende zonneschijn. We tuffen met de cruisecontrol op 80 (je mag hier zowaar 75 MPH) gewoon relaxed tussen de druppels door, en met Ozzy’s Boneyard op de Sirius (satellietradio die je door heel de US kunt ontvangen)  is het prettig cruisen.

dag4radio

Kansas City komt in zicht, maar is een grote stad, dus duurt het nog vijftig mijl (80 KM) voordat we bij ons hotel zijn.Daar worden we vriendelijk verwelkomt, en gefeliciteerd dat we hier bijna gratis slapen. Ik heb al sinds jaar en dag een ledenkaart van de IHG groep (hotelgroep van o.a. Holiday Inn e.v.a.) en krijg daar iedere keer punten op als we er eens overnachten. En bij het boeken van dit hotel verscheen er een kolommetje met de suggestie om te boeken “met punten”. Met een kleine bijbetaling hadden we genoeg punten voor de twee overnachtingen die we hier hebben. Prima zo.

Op de kamer gaat de koffie aan, het kloffie uit en gaan we online de buurt verkennen. En wie zoekt zal vinden, dus vinden we plenty eetgelegenheden, veel winkels, én een Walmart. Helemaal top dus. De keuze voor de maaltijd is snel gemaakt, er zit een Abuelo’s dicht bij, en daar hebben we in Florida prima ervaring mee, dus die gaat het worden. En dat is ook hier geen verkeerde keuze want het smaakt allemaal weer buitengewoon. Al zullen de calorieëntellers er wat minder gelukkig mee zijn.

dag4abuelos

Aan de andere kant van de snelweg ligt de winkel van Walton, waar we op zoek gaan naar wat ontbijtspul voor morgenvroeg. Direct in de buurt is er weinig te vinden op dat gebied, en we willen vroeg weg, dus flansen we zelf wat in elkaar. En in de vlucht pakken we nog een paar donuts mee voor later bij de koffie. TV en laptop/Ipad verzorgen de rest van de avond, en vandaag maken we het zeker niet laat. Morgen is het Hemelvaart in Nederland, iets waar ze hier, net als met de 2e Paas, Pinkster en Kerstdagen, helemaal niets mee doen, maar voor ons is The Ride to Heaven morgen wel bijzonder. Heaven ligt hier namelijk om de hoek, en wij gaan op bezoek. Daarover morgen meer.

 

Geplaatst in Day by Day | 2 reacties

Achter de hoge bergen ligt een spring in ’t veld.

Waren we gisteren nog echte daredevils, vandaag gaan we ze opzoeken. We trekken de bergen over, bergen die verantwoordelijk zijn voor een groot deel van de industrie en bouw in dit gebied. Ze bestaan namelijk grotendeels uit “limestone” (kalksteen), en dat zie je terug in veel van de huizen, gebouwen en bouwwerken. Het zijn de Ozark Mountains, en die brachten gelijk herinnering aan een band waar ik in een ver verleden wel naar luisterde, de Ozark Mountain Daredevils. En die komen ook nog eens, toevallig, uit de stad waar wij vandaag hopen te eindigen, Springfield Missouri, tevens de geboorteplaats van de Main Street (of Motherroad) van Amerika, Route 66.

 

Maar eerst is er vanochtend koffie en weer zo’n fijn ontbijtje van buurman Mac, en pakken we de koffer in. Eén koffer nog maar, want we hebben de boel verdeeld in een gebruikerskoffer en een voorraadkoffer, scheelt weer een beetje sjouwen, hotel in en hotel uit. Maar tegen half tien zijn we uitgenascht, schoongewascht en ingepakt en zoeken we dubbel genavigeerd de Interstate 44 op. Dubbele GPS, wat een luxe. We hebben onze eigen Garmin bij ons, die al een aantal voorgekookte adressen voor deze vakantie bevat, maar ook de Limited Explorer heeft inbouw navigatie. En dan wilde de balieklerk van National er ook nog één aan ons verhuren. Dan waren we de weg wel kwijt geraakt, dunkt mij. Vooralsnog vertrouwen we helemaal op onze zelf geprogrammeerde Garmin.

Die brengt ons vlotjes naar die I44, de vervanger van de ouwe trouwe wereldberoemde Route 66, die zelf grotendeels verdwenen is, op hier en daar een paar “authentieke” stukken na. Ook daar gaan we er vandaag wat van berijden. We hebben in de loop der jaren al wat meer stukken van gereden, waaronder zelfs een echt origineel stuk (bij Seligman in Arizona), maar dat is nauwelijks een karrespoor breed. De rest van de oude 66 is tegenwoordig meestal 2-baans asfalt. Maar de echte vervanger is gewoon een meerbaans snelweg, dat schiet veel beter op.

dag3rt66bord

De eerste bestemming langs “de ouwe” is een trading post in Fanning/Cuba, een keer gezien in een programma van Schotse komiek Billy Connoly, waar ‘s werelds grootste schommelstoel naast staat. Je hebt er niks aan, en hij is er waarschijnlijk lang na de sluiting van de route neergezet, maar het is leuk voor de foto, en er komt volk op af, die allemaal wat kopen in de handelspost. Zo ook nu. Het moet gezegd, er is ook echt van alles te koop wat met de historische route te maken heeft, en achter is nog een groot deel waar allerlei wapens te koop zijn, en ook een heuse schietbaan is. Je kunt niet alleen van de toeristen leven, zullen ze hier denken. Ook wij vallen voor de commercie, en hebben er weer een ornament voor de kerstboom bij. En een paar pakjes Munchies, van die kleine koekjes.

dag3outpost1

dag3outpost2

Via nog een stukje “ouwe” komen we weer op de 44, die we pas weer verlaten in de buurt van Lebanon, waar dicht bij de “ouwe” Ozark Harley Davidson zit, maar niet nadat we eerst ons vast lunchadres, Taco Bell, met een bezoek verblijdt hebben. Harley winkels vindt je bijna in ieder dorp in de US, maar omdat we al eerder een HD Store in Lebanon, maar dan in New Hampshire, bezocht hebben, leek ons dit wel grappig. En er staat natuurlijk Original Route 66 achter op de T-shirts.

dag3hdozark

Na het verlaten van de Harleyboer scoren we nog even een kop koffie bij de lokale Mac. Een lekker bakkie, bijna Hollands van smaak, tegen een vriendelijk prijsje. Alleen heet ! Zo heet, dat ik er pas meer dan een half uur later aan durf te beginnen. Maar smaken doet hij wel. Na drie slokken koffie komen we bij onze eindbestemming, qua plaats dan. Want voordat we ons hotel opzoeken gaan we eerst nog even buurten bij nog één van onze favoriete winkel, Bass Pro Outdoor World. En niet zo maar een Bass Pro, maar de grootste van de wereld. Hier in Springfield is namelijk het hoofdkwartier van de firma, en dat willen ze weten ook. De ervaren Amerika, en met name de Floridagangers weten dat de winkeltjes van Bass nooit al te klein zijn, maar deze slaat alles. Volgens mijn voorzichtige schatting is hij zeker een keer zo groot als die aan International Drive Orlando.

dag3basspro1.1

dag3basspro1.2

De vloeroppervlakte bedraagt op dit moment zo’n 28000 vierkante meter, wat neerkomt op 4 hele UEFA afmeting voetbalvelden. En ze zijn op dit moment aan het uitbouwen !! Er zijn levensgrote displays van allerlei opgezette dieren uit de omgeving die doorlopen tot in de nok (een meter of 20) van het pand. Er is een aquarium van 160.000 liter water, verdeeld in diverse secties door het hele pand, verbonden met riviertjes. In de diverse secties zitten diverse soorten vissen, ook allemaal uit de streek, en op de riviertjes zwemmen zelfs eendjes. Uiteraard zijn er ook watervallen. Op één van de galerijen is een wapenmuseum, op een andere een hele afdeling boogschieten, kompleet met enkele banen. Er is een coffeeshop (voor koffie en een koekje), een kapper, een snoepwinkel (on the spot gemaakt) en zelfs een McDonalds in het pand. En er wordt ook nog het één en ander verkocht. Allemaal keurig op eigen afdelingen, op verschillende niveaus door het hele pand, die allemaal verbonden worden door robuuste houten trappen. Voor de mindere klimmers zijn er ook een aantal liften, helemaal weggewerkt in handgemaakte rotswanden. Een voorbeeld; de afdeling hengels en visatributen is al wel 1000 m2, de aardige collectie bootjes niet meegerekend. Kortom, altijd goed voor een paar uur toeristenplezier.

dag3basspro2.1

dag3basspro2.2

dag3basspro2.3

Dat hebben we dan ook, en we steunen de kas ook nog een beetje. De kassier informeert uiteraard waar we vandaan komen, en is duidelijk opgetogen als het antwoord Ze Nezzerlends is. Hij is een voetbalfan, wat in de US bijna een doodzonde is, en met name van Manchester United, en Robin van Persie is zijn favoriet. En de nieuwe coach natuurlijk Lewis ven Ghal, die nog meer Nederlanders zal meenemen naar Old Trafford, volgens de Man U fan, en hij noemt zo een paar namen op, waaronder Stroetman, en een paar die ik niet eens wist, of niet helemaal goed verstaan heb. Was een leuke ontmoeting. Buiten gekomen zien we dat er naast dit megagebeuren nog een Bass Pro Store zit, die heet de Catalogue Store, maar wat dat inhoudt zullen we nooit weten. Wij zijn genoeg ge-outdoort.

dag3basspro3.1

dag3basspro3.2

Wij vervolgen de Historic Byway 66 en zien een mijl of vijf verderop ons onderkomen voor de nacht, één van de oudste motels van de route, voorheen, sinds 1937, Rail Haven Cottage Cabins, tegenwoordig Best Western Rail Haven. De aanblik en het interieur van de receptie doen vermoeden dat de tijd stil heeft gestaan, maar de Cottage Cabins van weleer zijn van binnen gelukkig All American Standard opgeknapt, kompleet met airco en WiFi. Alleen de koffiemaker voldoet niet aan onze eisen, een Senseo avant la lettre, zo’n ding waar een soort pad in moet voor één bakkie slobber. Maar verder is het prima voor elkaar. De Ford kan met de kont tegen de voordeur, zodat de koffer er bij wijze van spreken in kan blijven liggen. Nog een voordeel van een motelachtig hotel. Prima zo.

dag3hotel1

dag3hotel2

Voor de broodnodige koffie hebben we al een oplossing, want met dat bijltje hebben we vaker gehakt. Daar schaffen we bij onze vaste kruidenier een Mr.Coffee voor aan, voor wel $15,-. De Mister is een vijf kops koffieapparaat die je ook regelmatig op hotelkamers aantreft, maar, zoals hier weer blijkt, niet overal. En omdat we nog verschillende hotel zullen bezoeken (welke weten we nog niet, we boeken pas een dag tevoren), weet je nooit wat je tegenkomt, dus gaan we maar op zeker. En we mogen weer naar de Walmart, voor ons nooit een straf. En zeker nu niet, want ik vindt er nog een werkelijk schitterend shirt. Voor Memorial Day en 4th of July worden er vaak aparte, uiteraard patriottische, series T-shirts gemaakt, en ik had er bij de vorige Walmart al een paar gezien die me wel aanstonden, maar niet meer in de gewenste maat waren. Dat komt nog wel was de gedachte. En nu lagen ze er in mijn maat en kleur, maar die werden snel weer teruggehangen toen ik dit exemplaar zag, echt helemaal mijn, en Amerika’s, ding. Die mocht met ons mee, zeker voor die 5 dollar.

dag3tshirt

Op het terrein van deze Walmart zit ook een Applebees, dus is de keuze voor de maaltijd ook snel gemaakt. We gaan deze keer niet voor de Sizzling Double Barrel, onze bijna vaste keus hier, maar nemen wat nieuwe gerechten, nieuw op de kaart. De namen ben ik al weer kwijt, maar het waren in ieder geval een paar uitstekende biefstukken voor de acceptabel prijs van 50 dollar, nu wel met 20% fooi, zoals het hoort, als het goed is. En dan dalen we de route 66 weer af voor “nieuwe” koffie, en die smaakt als vanouds, en is ook nog binnen het uur te drinken, qua temparatuur. We rijden nog even het centrum van Springfield in, maar het is niet echt een epicentrum, want er is nagenoeg niets te beleven. Wel in het Baseball stadion, maar daar gaan we maar niet naar toe. De avond is voor de TV en de diverse electronica, dus die komen we wel door. En morgen gaan we weer op pad, naar 2 staten en een stad, en die laatste heeft met de twee eerste alles te maken. Ra ra wat is dat ?

Geplaatst in Day by Day | 2 reacties

Memorial Day, een dag om te onthouden.

Na de late maaltijd van overheerlijke Hotpockets was het plan om nog een Budje te nemen en dan voor 12 uur lokaal de bedstee op te zoeken. Dan waren we immers al ruim 26 uur op de voetjes en dat was wel genoeg. Plus dat je dan sneller in je buitenlandse ritme komt, ook dat.

Maar eerst moest alle elektronica op Amerikaanse leest geschoeid worden, altijd een avontuur in het buitenland. De WiFi van Candlewood was snel gevonden (hoewel hij er op moment van dit schrijven er uit ligt) en de MiFi voor onderweg gaat normaal gesproken bijna vanzelf, normaal gesproken.

 

Je zet hem aan, logt op Ipad of Iphone via je eigen netwerknaam aan bij Verizon, en je account verschijnt automatisch in beeld, zodat de prepaid code ingevoegd kan worden en er weer voldoende saldo op staat om de vakantie door te komen. Zo ging het althans de vorige keren. Maar niet nu. Het automatisme was even weg, zodat je User-ID en wachtwoord moest invullen. En wat was dat ook al weer ? Nu hebben we voor dat soort zaken een paar standaard ID’s en wachtwoorden, maar geen van de combinaties gaven ons toegang, dus de stemming werd er niet vrolijker op. Je kon ook inloggen met het telefoonnummer van de simkaart die in de Jetpack zit, maar verder als areacode 407 kwamen we niet. Het staat wel allemaal ergens genoteerd, maar waar. Ja, in het Verizon account, en daar kunnen we nu juist niet bij. Een lichte paniek maakt zich van ons meester, en we vreesden een complete reset van het apparaat. Ook geen punt, maar ook daarvoor was het nummer nodig, en diegene die dat zou kunnen weten (vriend Richard, waarvan we de Jetpack hebben gekregen) verblijft op dit moment in Nederland, en zijn gegevens liggen waarschijnlijk thuis in Ft. Myers.

 

Ondertussen had ik al wel via de mail van Verizon een vervangend wachtwoord gekregen, maar de gebruikersnaam was nog een raadsel. De klok van middernacht was reeds gepasseerd, en ik was het wel een beetje zat, maar toch wilden we het wel voor de nieuwe dag voor elkaar hebben, dus hamerde ik maar wat bekende kreten in het vakje gebruikersnaam. Bij één ervan veranderde plots het scherm, en mocht er een wachtwoord ingeklopt worden. Amen to that, want die had ik zojuist in de mail gehad. En toen kwam eindelijk het verlangde scherm tevoorschijn, met User ID, telefoonnummer, veiligheidsvraag en alles. En wat het belangrijkste was, het betaalvakje waar de cijferreeks van de prepaidkaart ingevuld kon worden. We zijn deze vakantie weer volledig online !

 

Direct naar bed, en zoals gewoonlijk na een korte nachtrust er weer op tijd uit. Vind ik niet erg, want dan kan ik de sociale media even checken, vast wat dingen voor de dag uitzoeken en de koffie klaar zetten. Het laatste lukt prima, maar wegens gebrek aan WiFi is contact met de buitenwereld even onmogelijk. En de MiFi Jetpack is voor buiten de deur, dus die laat ik vooralsnog met rust, voorlopig…..

Maar niet voor lang, want Marion wil bij de buren een ontbijtje scoren en wil dan toch even zien wat ze moet halen, dus MiFi-en we op de Pad/Pet naar de Mac en zoeken een Big Breakfast en Pancakes uit die ze Walk-in i.p.v. Drive-in gaat halen. Dan kan ik vast koffie maken en het scheermes hanteren. Binnen 10 minuten is ze terug en laten we ons het ontbijtje goed smaken. Net als we ons zorgen gaan maken over de Wifi, springen alle apparaten weer in de online mode. De receptionist, die vanaf 7 uur weer standby is, heeft dat als eerste klusje geklaard, dus waren we niet de enige die er last van hadden. Zo kunnen we met een gerust hart gaan douchen en op tijd vertrekken naar de P&R van Metrolink, North Hanley Station, een paar mijl voorbij het vliegveld. Gratis parkeren en een dagkaart voor al het openbaar vervoer voor $7,50. Daar kun je niet zelf voor rijden en in het dorp parkeren.

Maar natuurlijk wordt eerst de automobiel voorzien van stickers en vastgelegd voor het nageslacht.

dag2ford1

dag2ford2

En daarna duiken we de Interstate 70 op, om die 8 mijl Oostwaarts weer te verlaten bij de Metrolink.

dag2metro1

dag2metro2

Op de minuut nauwkeurig brengt de tram ons in een half uur naar de Gateway Arch. Daar willen we natuurlijk gelijk inchecken op Facebook, maar ondanks alle moeite die we gedaan hebben om ons Jetpack aan de praat te krijgen, ligt hij nog gewoon op de kamer in Earth City, en Free WiFi kennen ze niet bij de grote boog. Lekker slim van ons. Maar we zijn aan de oevers van de Mississippi onder de poort naar het Westen, en daar gaan we vandaag optimaal van genieten. Aan het weer zal het niet liggen, want ondanks de wolkjes hier en daar is het gewoon 28 tot 30 graden, en loop ik lekker leeg, met name de koppakking is volledig lek.

dag2arch1.1

dag2arch1.2

We gaan onder de Arch naar binnen, iets wat nog al wat voeten in de aarde heeft. De controle is strenger dan op de US vliegvelden heden ten dage. Alles moet uit de zakken, horloge, riem en pet af, en dan mag je door de scanner. Maar het is het waard, want binnen hebben ze airco J Goeie tip is trouwens de Arch te betreden aan de Zuidzijde, want daar is nauwelijks een wachtrij bij de security, terwijl je aan de Noordpoot in een lange rij in de brandende zon staat te wachten. Aan die kant is namelijk de grote parkeergarage en haltes voor al het openbaar vervoer, dus daar komt de grootste stroom mensen weg, en die willen graag de kortste weg nemen. Jammer dat we dat pas binnen hoorden.

dag2arch2.1

dag2arch2.2

dag2arch2.3

Eenmaal binnen mag je weer in de rij, voor de diverse tickets. Wij nemen de Captain’s Combo, een value ticket voor zowel de boog als een boottocht met een raderboot op de Mismewippie. Op advies van de verkoper kunnen we het beste eerst de rivier op en dan de lucht in, om een minimum aan wachtrij te hebben. Zo gezegd, zo gedaan, en zo dalen we een tijdje later de gigantische trap af (de gedachte dat we die ook weer op moeten in deze hitte doet ons al gruwelen) naar de oevers van de langste en grootste rivier van de Verenigde Staten. Daar nemen we plaats op het terras van het Arch View Café waar we bij het ene loketje onze lunch bestellen, en een loketje verder de Turkey Sandwich en de Chicken Strips gemicrowaved en al in ontvangst nemen. Maar met de uitstekende Lemonade is dat goed weg te krijgen, en we zitten op de Mississippi en onder de parasol, dus wie doet ons wat.

dag2arch3.1

dag2arch3.2

dag2arch3.3

dag2arch3.4

Stipt om 12 uur mogen we aan boord, maar niet nadat er eerst een herinneringsfoto is geschoten door de bemanning, die je bij terugkomst, tegen betaling uiteraard, als poster, sleutelhanger, briefkaart of ingelijst in een kartonnen Arch, mag kopen. Maar het reisje langs de Amerikaanse Rijn is redelijk vermakelijk, aan elkaar gepraat door een Ranger (de Arch is een nationaal park) met hele flauwe humor. Een beetje op z’n Disneys dus. Maar de geschiedenisfeitjes maken een boel goed, net als het afgeven op de opponenten van de plaatselijke trots, de St. Louis Cardinals. En je ziet de bezienswaardigheden eens vanaf een andere kant. Twee kanten zelfs, want we varen heen en weer.

dag2arch4.1

dag2arch4.2

dag2arch4.3

dag2arch4.4

dag2arch4.5

Stipt om 1 uur meren we weer aan, waar we vriendelijk bedanken voor de voorgeschotelde foto’s en de grote trap trotseren als waren we Sylvester Stalone in Rocky, ware het niet dat die trap in Philladelphia is, een stuk korter bovendien, en Sly een iets betere conditie had. Maar we zijn boven gekomen en dalen direct weer af, nu aan de Zuidzijde, naar de krochten van de Grote Boog. En inderdaad, hier is geen wachtrij (aan de Noordkant een hele lange), maar zijn de rituelen identiek. We worden om half twee verwacht bij de tram in de Noordpoot, en staan mooi op tijd in de lange wachtrij, waarbij ze echt op vertrektijd sorteren, dus verloopt het redelijk vlot. Na een minuut of 15 is onze sectie aan de beurt, en mogen we aanschuiven in de rij die nog verder de diepte in gaat. Dat het daar allemaal wat langer duurt word ook hier veroorzaakt door de fotograaf, die van ieder gezelschap minstens 2 plaatjes schiet tegen een blinde muur, die dan door de computer opgeleukt word met een mooie boog, en die je tegen een “leuk” tarief weer mag aanschaffen. Ondertussen zijn we wel voorzien van een instapkaart voor de tram, en wij zitten in cabine 6, of was het nou 666.

dag2666

Even later staan we voor de deur van de tram. Nou ja tram, het is een soepblik van 4 foot rond en 4 foot diep, in Nederlandse maten zo’n 1 meter 20 bij 1 meter 20, en daar mag je dan met 5 personen in plaatsnemen. Was je nog niet claustrofobisch, dan wordt je het hier wel. Nu hebben wij dubbel geluk, ten eerste zijn we er op getraind, gisteren in de Embrear, en ten tweede zijn onze medereizigers een moeder (wel een forse) met 2 kinderen, dus het gaat, als is het wel een beetje worstelen om er in te geraken. Eénmaal binnen val je niet meer op, je kunt letterlijk geen kant op.

dag2arch5.1

dag2arch5.2

dag2arch5.3

In  4 minuten brengt het grote olievat je 192 meter omhoog, waar je er uit mag rollen om, in een ruimte die een stuk kleiner is als verwacht, via piepkleine raampjes kilometers van je af te gaan kijken, en natuurlijk foto’s te schieten. Bijkomende attractie is dat er nauwelijks een vlak stukje vloer of wand is, dus je staat constant in een skihouding, met zo’n vier of vijf personen per vierkante meter. Maar er is genoeg ruimte, en gelukkig ook helderheid buiten, om mooie foto’s te schieten, dus dat doen we dan ook. Je mag zo lang boven blijven als je wilt, maar de meeste mensen, zo ook wij, hebben het na een minuut of tien wel gezien, en gaan weer in de rij voor de afdaling. Helaas is ondertussen de tram, bestaande uit 8 van die haringtonnen, in de Zuidpoot er mee gekapt, dus staat alles in de rij voor de overgebleven optie. Dan is het nog het gesteggel over de grootte van de gezelschappen, dus dat kan nog wel even gaan duren, en het wordt er niet frisser op, op 630 foot hoogte. Gelukkig is in het hoofd van de eega nog fris, dus vraagt ze de operator of er nog plaats is voor 2. Die is er , maar wel in twee verschillende cabines, dus als we dat willen…… Hell yeah, waarom niet, de enige weg is naar beneden, dus elkaar kwijtraken zal, al zou je het willen, niet lukken. En zo staan we drie minuten later weer op vaste grond.

dag2arch6.1

dag2arch6.2

dag2arch6.3

dag2arch6.4

dag2arch6.5

dag2arch6.6

dag2arch6.7

dag2arch6.8

We genieten nog wat na in het schitterende park wat rond de Arch is aangelegd en wandelen dan weer naar het Metrolink Station Gateway Arch waar we de rode lijn naar Lambert Airport pakken.

Het is beduidend drukker dan vanmorgen, en de kledingcode is rood. De meeste aanwezigen zijn dan ook Cardinal fans die op weg zijn naar het Anheuser Busch Stadium (zie foto boven) waar hun favoriete team het deze Memorial Day, een van de weinige echte vrije dagen in de US, het opneemt tegen de New York Yankees, één van hun grootste opponenten. Een paar haltes later is de trein dan ook nagenoeg leeg. De terugrit zien we, in tegenstelling tot vanochtend, geen conducteur/controleur. Die is wel een vermelding waard, want die zien er hier heel anders uit dan bij ons. Even een flashback; een paar haltes na vertrek vanochtend staat er een man op het perron waarvan ik het vermoeden had dat hij tot een SWAT team behoorde. Getooid in een bruin uniform, zoals je ook wel bij de Highway Patrol ziet, compleet met kogelvrij vest, groot kanon op de heup, alsmede een paar kannen pepper- of andere spray, handboeien en een Maglite. Een serieuze agent, zou je kunnen zeggen. Alleen deze had een andere functie, hij kwam de kaartjes controleren. Als we die bij ons gaan inzetten is het wel heel snel afgelopen met zwartrijden, dat kan ik je beloven. Ik zeg dus gewoon; DOEN. Ze zeggen zelf dat hier alles beter is, en dat geloof ik in dit geval ook.

dag2sheraton1

dag2sheraton2

De parkeerplaats bij ons P&R terrein staat inmiddels vol, maar de Explorer staat vooraan, dus zijn we snel weg richting snelweg. In de suite wacht een bakkie leut met een koekje, Hollandsche kost dus, en met de online mogelijkheden gaan we op zoek naar een eetgelegenheid in de buurt. Onze eerste keus is natuurlijk een Outback, en laat die nou een mijl of vijf verderop zitten J Net over de Missouri  River, dus zien we die ook nog eens. Daar kachelen we straks dus maar naar toe. Tot die tijd vermaken we ons met Monkey Garage op Discovery en een beetje niksen. En dit verslag maken, natuurlijk.

 

De Outback was vandaag voor mij persoonlijk een tegenvaller. Niet voor de Ahi Tuna natuurlijk, die smaakte als vanouds weer prima, maar het hoofdgerecht was gewoon slecht. Ik had natuurlijk kunnen gaan voor de tonijn als voor en hoofdgerecht, zoals zo vaak, maar heb me laten verleiden door de nieuwe combo’s die de naam Moonshine dragen. En dat is verleidelijk, zoals je kunt begrijpen. Dus bestel ik de kleinste combo, garnalen in bacon en een kleine biefstuk. Krijg ik de gewenste garnalen, de kleine biefstuk èn een half rek spareribs. Waar die wegkomt…. Volgens de bediening zit die bij iedere combo, terwijl ik toch gelezen had dat mijn combo die niet had.

 

Maar goed, dan zal ik dat wel verkeerd gelezen hebben. Zij zal het wel weten. 5 minuten later blijkt dat ik toch wel kan lezen, want hij hoorde er niet bij, kwam de serveerster blij  lachend mededelen. Maar ik mocht hem gratis en voor niks houden, of zelfs in een box meenemen. Allemaal erg leuk, maar ik ben geen fan van spareribs, dus ga ik ze ook niet eten, gratis of niet. De garnalen smaken prima, al vraag ik me af waar het Moonshine deel in zit, en de biefstuk is bij aanvang ook niet verkeerd, maar ergens net voor de helft zit een pees. En niet één, maar een heel bos. De gemiddelde Keniaanse marathonloper zou er jaloers op zijn. En ze zijn zo pezig dat het bovengemiddelde steakmes en niet eens door komt, dus schuif ik de keurig ontlede halve biefstuk naar de rand van het bord. Of “everything okay is”. Nou dat is het zeker niet, zoals je kunt zien. Of ze er wat aan kunnen doen, zoals een nieuwe biefstuk. Nou, dat dacht ik ook niet. Ten eerste omdat me de lust al min of meer vergaan is, en ten tweede omdat ik dan kan beginnen met eten als Marion net zo’n beetje klaar is. Nee, dank U.

 

Even later komt een soort van manageres vragen of alles goed is, terwijl ze vast al weet dat dat niet zo is. Of ik dan misschien een dessert van het huis wil. Ook dat niet, dus doe de rekening maar. Als die, behalve de in mindering gebrachte 6 dollar voor de ongevraagde ribs, verder alle gewone prijzen vertoond, besluit ik, voor het eerst in ons “Amerikaanse” leven, de fooi maar eens aan te passen. Halve biefstuk, halve fooi, daar moeten ze het maar mee doen. Achteraf zijn de reviews voor dit filiaal in St. Charles niet allemaal erg lovend, maar dat is achteraf. Gelukkig waren de Moonshine Burger van Marion en de (overigens wel erg kleine portie) Ahi Tuna wel erg smakelijk.

dag2outback

Over de Missouri rivier wacht de koffie en de comedys op CBS, en voor als er nog trek mocht komen zijn er nog wat Hotpockets. Die moeten toch op want morgen gaan we op reis. Meer daarover morgen.

 

Geplaatst in Day by Day | 1 reactie