48 Down, 2 To Go. We gaan weer huiswaarts.

Voor het eerst deze vakantie zetten we een wekker. Niet echt nodig, maar puur voor de zekerheid, want we willen liever niet te laat voor onze vlucht zijn, anders moeten we misschien wel blijven. Bah, wat erg zou dat zijn. Rond 4 uur wordt ik wakker, maar dat is zelfs mij nog een paar uur te vroeg, dus pak ik m’n elektriese boek en val tijdens het lezen binnen10 minuten weer terug dromenland. Iets voor de wekker (ook m’n boek, dus) kom ik weer bij en kan nog net het nieuws van 6 uur meepakken. Van de tornadowaarschuwing is niet veel meer over, dat is nu gelukkig “severe weather” geworden. De temperatuur is wel beduidend onderuit gegaan, maar nog steeds rond de 20 graden, en dat om zes uur sochtends.

Hoe ik dat weet ? Marion is weer naar de buurman geweest voor een ontbijtje, en deze keer heeft ze zelfs het bestelde meegekregen, en niet bijna het dubbele, zoals gisteren. Met de koffie gaan de pancakes en McMuffins er prettig in, en kunnen we de bagageperikelen afronden. Onze kofferweger geeft bij de eerste weging spontaan de geest, de wijzer is niet meer op nul te krijgen, dus dat wordt een beetje gokwerk. Maar de tweede koffer is voelbaar lichter, dus hopen we maar dat het goed komt. We reinigen zowel de kamer, de auto als onszelf en gaan dan richting vliegveld.

De autoverhuurder National is snel gevonden, en we leveren onze trouwe Ford Explorer met weemoed na 2 weken weer in, alleen staan er nu bijna exact 2000 mijlen (ong.3350 KM) meer op de electronische teller. Voor nog net geen Amerikaans tientje per dag hebben we er mooi 15 dagen van genoten. De shuttlebus brengt ons netjes naar Terminal 1 van Lambert International Airport St. Louis waar we ons ruim op tijd melden bij de balie van United. De man achter die balie is kennelijk nog niet helemaal wakker, want ondanks dat we via de United app al automatisch ingechekt zijn en de boardingpassen gisteren al op onze telefoons zijn verschenen, print hij, overbodig, alle boardingpassen gewoon weer uit. De bagtags plakt hij daarbij op het gedeelte wat je bij de gate af moet geven, niet erg handig dus. Maar hij vindt het prima dat de koffers samen op de weegschaal gaan, en we op die manier 4 pounds (1800 gram) onder het toegestane gewicht blijven, dus zijn we content met de slaapkop. Als dat per koffer was gegaan was het overpakken geworden, prima zo.

dag15terugstarbucks

Vanwege het prettige weer, en de tijd die we nog hebben, gaan we lekker buiten zitten, en genieten van ons laatste bakkie Starbucks voor de komende 4 maanden, en een beetje mensen loeren. Dat is goed vol te houden, maar een uur voor boarden gaan we toch maar richting security. We hebben beiden weer een TSA pre-check op onze boardingpas staan, dus mogen we alles aanhouden en kunnen de rolkoffers ongeopend door de röntgenmachine. Dat scheelt al weer, en zo kunnen we nog even bij de gate zitten, en op Facebookverzoek een selfie schieten. Veel volk zit er niet bij A14, want we vliegen wederom met een minivliegtuig, de Embraer J145, en daar gaat maar 50 m/v in, dus echt dringen word het niet. Wat dan wel weer grappig is bij het boarden, is dat United nu overal met groepen, i.p.v. de vroegere zones, werkt, om het goed te laten verlopen en opstoppingen in de gang van het vliegtuigje te voorkomen. Maar ondanks dat we de tickets in één keer gekocht hebben, en naast elkaar zitten, zit ik in groep 3 en Marion in groep 4. Maar we gaan uiteraard samen, in groep 3.

dag15terugselfie

dag15terugembraer

We wurmen ons door de kleine sigaar naar rij 10, als twee van de weinigen met handbagage, want alles wat groter is dan een ouderwetsche platenkoffer, en dat is 90% van de af en toe onbenullig grote “carry-on” bagage, wordt onverbiddelijk het ruim in gewerkt. Mijn laptopkoffer past ook maar net in de overhead bin, die ook maar aan één kant van dit leuke vliegtuigje zitten. Maar hij brengt ons binnen twee uur naar Washington, dat is het belangrijkste. Daar staat deze keer geen platformpje met huishoudtrap zoals op de heenweg, maar is de deur van het toestel de trap, waarna we een stukje mogen bergbeklimmen over loopplanken die naar de slurf leiden, die op zijn laagste stand staat. Die brengt ons op de C-pier, precies de plek waar we wezen moeten. Bij C5 vertrekken we over twee uur weer, bij C4 zit de rookruimte en bij C2 Potbellys, waar ze de heerlijkste broodjes verkopen. Die nemen we dan ook, zodat we straks in het vliegtuig de maaltijd kunnen laten schieten.

dag15terugiad

Ik mag wederom aanschuiven in groep 3 terwijl Marion nu zelfs gedegradeerd is naar groep 5, onvoorstelbaar, maar ook deze keer lift ze mee op mijn kaart. We worden op tijd van de pier afgeduwd, maar schijnen daarna nog een half uur op de grid te hebben stilgestaan, maar daar heb ik weinig van gemerkt, want Klaas Vaak heeft al snel toegeslagen. Ik merk pas dat we opgestegen zijn als we boven de wolken zijn, beetje jammer, want dat vindt ik eigenlijk het leukste van het hele vliegen. Maar de pingpong geeft aan dat de gordels los mogen en “electronic devices” weer aan mogen. Het eerste laat ik voor wat het is, maar van het tweede maak ik graag gebruik. Dus komt de Ipod en de Bose met noise-canceling weer uit Marion’s rolkoffer. Wat is dat toch een wereld ding, zeker op de vlucht ervoor. Daar zat een dame achter ons die bijna 2 uur de snufferd niet dicht heeft gehad. Yep, yep yep yep, wat hadden we een medelijden met diegene die ernaast zat. Maar goed, de Bose sluit ons (Marion heeft de in-ear versie) van de buitenwereld af, en een slaapmutsje maakt dat we het grootste deel van de overzeese vlucht missen, tot ons groot genoegen.

dag15terugonderweg

Tijdens een lichte opleving zie ik door mijn linkeroog een olijke stewardess met een karretje langsschuiven; ontbijt ! De gewone maaltijd hebben we bewust (al slapend) overgeslagen (zie Potbelly), maar het ontbijtje, croissant met jam en een bakje fruit, willen we niet missen. En dat betekent ook dat de landing aanstaande is. Waar er eerder nog wel eens een half uur of meer ingehaald werd boven de oceaan, is dat nu niet gelukt, dus wordt het iets na half acht in plaats van kwart over zeven. Het ontschepen gaat buitengewoon vlot, en na een bezoek aan de Galaxy Bar, flitsen we langs paspoortcontrole, en zien onze koffers als eersten uit de kelder komen. Bij douane vieren ze Pinksteren, en de bus naar P3 komt bijna gelijk met ons het perron oprijden. En zo kan het zijn dat we een paar minuten over half tien, inclusief tankbeurt, de Sportage de dam oprijden, en verwelkomt worden door de katten (al uit pension gehaald door onze vrienden) en een deel van onze visstand. Het andere deel heeft helaas de vakantie, ondanks alle voorzieningen, niet overleefd.

Koffie gezet, koffers uitgepakt, wasje gedraaid (meeste was al schoon) en klaar is kees. En het is nog steeds ochtend. 2e Pinksterochtend nog wel, vandaar dat we zo op tijd waren, er was bijna niemand op de weg. We rommelen de dag door met bijkijken van de opgenomen favo TV programma’s en een bezoek aan de kattenhalers, en sluiten af zoals we begonnen, met een heerlijke maaltijd van Bai Yok.

Terugkijken doen we in een afsluitend verhaaltje, wat zeer binnenkort hier zal verschijnen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Day by Day. Bookmark de permalink .

Een reactie op 48 Down, 2 To Go. We gaan weer huiswaarts.

  1. anita zegt:

    Welkom thuis en bedankt voor het leuke verslag. Ik vond het leuk om mee te lezen. Potbelly’s zou op Orlando airport ook erg welkom zijn 🙂 Tot een volgende keer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s