3 Staten binnen een uur en eindigen op z’n Frans

Na alweer een fijn ontbijtje verlaten we de HI Express Memphis Medical Center en steken de Mighty Mississippi over waardoor we van Tennessee in Arkansas belanden en niet Egypte zoals de foto doet vermoeden. Daar duiken we de rijstvelden weer in, zoals we er twee dagen geleden ook honderden zagen. Arkansas verbouwd 45% van alle in de VS geconsumeerde rijst, iets wat we niet wisten, maar waar Google uitkomst biedt. Nog geen uur later kruisen we de grens van Missouri, onze derde staat van de dag, en ook de staat waar onze vakantie begon, en over 3 dagen zal eindigen. Onderweg spotten we nog een leuk bordje, waarvan nog net een foto van geschoten kan worden. Iets verderop lukt dat niet, dus Dutchtown moet maar even opgezocht worden.

dag12rijst

dag12holland

De rit van vandaag is een relatief korte, 175 mijl (280 KM), dus een uurtje of 2 ½ sturen. Dat hij zo kort is komt doordat we Nashville TN links laten liggen. In ons oorspronkelijke plan zouden we via Lynchburg TN (Jack Daniels stokerij) in Nashville overnachten, en dan door naar St. Louis. Twee ritten van rond de 500 kilometer. Op zich geen probleem, maar in en rond Nashville was geen fatsoenlijk hotel te vinden wat minder dan €200,- per nacht kostte, en dat was ons te gortig. De reden voor die woekerprijzen weten we nu ook. In Nashville is vandaag het CMA Festival begonnen, de Oscars voor de countrymuziek, de volksmuziek van de USA, en zoals bij een groot festival, waar 100.000-en bezoekers op afkomen (ik denk daarbij ook aan Daytona en Sturgis Bike Week) gebruikelijk is, verdubbelen, vertrippelen, of quadruppelen (om maar eens wat woorden te verhaspelen) de prijzen van hotelkamers. Legale woekeraars, die hotelbazen.

Ze doen maar, maar zonder ons, en zo hebben wij de laatste dagen 2 korte ritjes, vinden we ook niet erg. Scheelt ook weer in de brandstof, al zal onze Ford het doel van vandaag op 10 mijl (volgens de boordcomputer) na halen, dus geven we hem toch maar wat voer, zo’n 50 mijl voor de streep. Tanken moet bij Phillips 66, want meer pompen zijn er bij deze intersection niet (normaal bij zulke afritten minstens 2 of 3). Eigenlijk wilde ik de 66 mijden, want die pompen accepteren geen pinpas, en naar binnen om te betalen is voor ons “uit de tijd”. Ook hier geen pinsleuf, maar wel, zoals overal, voor de creditcard. Daar hebben we slechte ervaringen mee (in Florida), want heel vaak word naar de postcode gevraagd, en als die niet Amerikaans is, kun je het schudden. En vaak lukte het dan nog wel met een “valse” Amerikaanse zipcode, maar dat ging op een gegeven moment ook niet meer op. Toch waag ik de gok en douw de Visa in de pomp, en verdomd, zonder enige vorm van post- of pincode kon er getankt worden. Je moet hier zowiezo bijna altijd van tevoren de brandstof betalen, hetzij per kaart, of contant aan de pompbediende, voordat de pomp in werking komt. Mocht je toch op één of ander manier zonder te betalen wegrijden, dan zijn de straffen niet mals. Beide ideeën zijn ook goed voor Nederland (vooral dat prepay), maar komen daar niet echt van de grond.

dag12pomp

Een mijl of wat voor onze overnachtingplaats zien we een bekend bord langs de weg. Het zwart-oranje Bar&Shield van Harley Davidson. Dat houdt in dat er snel een dealer volgt, en die zit inderdaad een afslag verder langs de weg, dus die gaan we even bezoeken. We kijken wat rond, hebben een leuk onderhoud met verkoper Shaggy (echt waar !) en duiken dan de Interstate 55 weer op om hem 5 mijl verderop weer te verlaten. We zijn aangekomen in Cape Girardeau, een klein stadje recht aan de Mississippi, met, zoals de naam al zegt, Franse invloeden. Omdat het nog niet eens middag is, en dus vast nog de hotelkamer niet in kunnen, gaan we eerst het dorp maar in. Plan is om aan de oever van de rivier wat te gaan snacken, maar in tegenstelling tot een kade staat hier een 5 meter hoge muur aan de rivier, met hier en daar wat doorlopen, voorzien van grote ijzeren deuren. Wel is er zo’n halve kilometer, van de 2 ½ in totaal, beschilderd met allerlei taferelen over de geschiedenis van het stadje, erg mooi om te zien. Ze zijn nodig, die muren, want zoals je op de foto kunt zien kan het water hier behoorlijk hoog komen, wat je je bijna niet kunt voorstellen, want de Miss is hier onbenullig breed.

dag12cape1

dag12cape3

dag12cape2

Ik voel nog even hoe koud het water is, en dan gaan we op zoek naar de snack. In het straatje achter de levee (de grote muur) vinden we niks van onze gading, dus gaan we terug richting snelweg, waar ons hotel staat. En niet alleen het onze, er staan er zeker 10 tot 15, van alle bekende ketens, waaronder zelfs 3 van Drury, waar wij slapen. Ook alle bekende restaurantketens zijn hier vertegenwoordigd, en uiteraard ook alle fastfoods. En zo komen wij bij Taco Bell….. Ook zit er een behoorlijk grote shoppingmall met ook daar alle bekenden, JC Penney, Macy’s, Sears etc. En dat voor een stadje van nog geen 40.000 inwoners ! Ons hotel van vandaag is de Drury Lodge, uitgekozen vanwege de leuke uitstraling, de prijs en de voorzieningen die ze ons konden bieden. En behalve de King room, op de begane grond, met eigen buitendeur (motelstijl dus) bieden ze ons ook een hot breakfastbuffet, 3 drankjes per persoon en een eenvoudige maaltijd aan, wat allemaal bij de prijs inbegrepen is, onvoorstelbaar gastvrij. Het ziet er een beetje uit als een Zwitsers chalet, zowel buiten als in de lobby (of als een Bass Pro, zo U wilt), en we worden uiterst vriendelijk ontvangen. Onze kamer is de laatste van gebouw 2 (van de 4), net om de hoek, en de auto kan zo met de kont voor de deur. Toegegeven, het meubilair is wat gedateerd, maar alles is fris en schoon, daar gaat het om.

dag12drurylodge

Omdat we vroeg zijn is een bezoek aan de mall een mooie afwisseling, dat hebben we nog niet gedaan deze vakantie, iets wat in Florida bijna dagwerk is. En aansluitend rijden we 500 meter de heuvel af naar Texas Roadhouse, want die is van de week zo goed bevallen dat we hem nog een keer doen. Dat kan nu nog, want in St. Louis zit er geen. We zijn verbaasd over de vraag “smoking or not” en ondanks dat we er niet fanatiek gebruik van maken, kiezen we toch voor het eerste. We vinden het erg vreemd, terwijl dat een paar jaar geleden toch heel vaak de standaard vraag was. Maar we zijn hier om te eten, en dezelfde Filet Medallions die we van de week hadden smaken hier minimaal net zo goed. Zo missen we wel de gratis drankjes en maaltijd in het Drury (was maar tot 7 uur), maar dat was het meer dan waard. Daar moeten we weer minstens 4 maand op teren.

 

Na de fijne maaltijd is het weer als andere dagen. TV, laptop en Ipads zorgen voor vermaak, Mr.Coffee, stroopwafel en de kleine jampot voor de inwendige mens. En morgen gaan we al vroeg aan de drank, maar dat is voor het verhaal van morgen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Day by Day. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s