Zoek de Sun op, hij is zo fijn, en buiten is het er erg warm.

Omdat we gisteren al een deel van de Memphisplanning gedaan hebben (Graceland) kunnen we vandaag kalm aan doen. Marion haalt tegen achten een ontbijtje in de ontbijthoek naast de lobby, hier 3 stappen om de hoek, want dat zit bij de prijs in, en we zagen gisteren dat er veel keus zou zijn. En dat klopt. Toast, eieren, paddy’s en zelfs een verse pancakemachine, alles is er. En koffie, thee, melk en vruchtensappen ook natuurlijk. En zo veel als je wilt, tot 10 uur. Koffie en thee zelfs 24/7. Vanaf 5 uur ook met een gratis koekje of popcorn. Een echte Holiday Inn Express, zoals het hoort. Goed voor elkaar, en het doet nog prima smaken ook. Zo keutelen we de ochtend wat door.

Voor onze eigen voorraad koffie, en nog wat kleine dingen, moeten we op pad, en nog een mooi eindje ook, want de dichtstbijzijnde Walmart zit op 11 mijl, aan Elvis Presley Blvd, zodat we de King vandaag nog twee keer in het voorbijgaan kunnen groeten. De Walmart in Zuid Memphis is er één zoals alle andere, met het verschil dat wij hier een bezienswaardigheid zijn, want 99% van clientèle en personeel is van Afro-Amerikaanse afkomst, en dan vallen die witte Hollanders wel op. Maar, we zien hier wel voor het eerst (buiten Heineken) een Hollands product in de schappen; stroopwafels, imported from Holland. Die gaan mee voor bij de koffie, net als thuis.

dag11stroopwafel

We gaan retour Union Street, waar behalve ons hotel ook de geboorteplaats is van de Rock ’n Roll as we know it today, de wereldvermaarde Sun Studios van Sam Phillips, door bergen en dalen gegaan in het begin, maar nog steeds op dezelfde plek en in de oude originele staat op 706 Union Street – Memphis. Sam is die begonnen nadat hij één van zijn drie banen opzegde om van zijn hobby, de mobiele Memphis Recording Service (voor bruiloften, feestjes, bandjes en begrafenissen) zijn (latere) beroep te maken. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er achter de oude een moderne state of the art nieuwe studio staat, maar de oude is nog geheel operationeel en wordt zelfs nog gebruikt door wereldberoemde artiesten, die hier perse willen opnemen, de plaats waar het allemaal ontstaan is.

Ook zij wilden staan waar grootheden als Ike Turner, BB King, Howlin’ Wolf, Carl Perkins, Jerry Lee Lewis (die hier nog steeds opneemt)  en natuurlijk de grootste van hen allemaal, Mr. Elvis Aaron Presley ontdekt en begonnen zijn. We geven ons op voor de studiotour, en beleven er veel plezier aan. Hij bevalt ons nog beter als die van Graceland, en niet in de laatste plaats door onze tourguide (die hier ook opnametechnicus is) die geestdriftig en humorvol alles verteld over wat, wie en hoe hier plaats heeft gevonden. En tussendoor horen we authentiek opnames van de diverse artiesten van het eerste uur.

dag11sun1

Zo komen we onder andere te weten dat Sam Phillips in eerste instantie niets zag in de jonge chauffeur uit Tupelo, die in zijn pauze als 18 jarige bezorger voor 4 hele dollars 2 opnames had ingezongen op een plaatje voor zijn moeder. Sterker nog, Sam was er niet eens bij, maar zijn steun en toeverlaat, secretaresse, manusje van alles en enige werknemer Marion Keisker, en die dag de apparatuur bediende, zag wel wat, zowel in de looks als de stem van Elvis, en maakte een kopie van de opname, iets wat erg ongebruikelijk was. Dit soort opnames waren puur om de kosten te drukken, en als een soort fotobooth, leuk voor de familie, en niet voor studiogebruik of om uit te brengen.

dag11sun2

Maar zelfs nadat Marion de liedjes aan Sam liet horen, was hij niet onder de indruk. Elvis zelf was volhardend en kwam vaker van die eenmalige, en dus verloren gegane, plaatjes opnemen, in de hoop dat de studiobaas hem zou opmerken en gaan gebruiken voor het echte werk. Ondertussen had Sam al wel wat hits opgenomen, o.a. met Howlin’ Wolf en de band van Ike Turner, die de hitlijsten in de regio en later de US bestormden, maar waar hij niets aan verdiende, want de opnames waren betaald door platenmaatschappijen, en daarmee geen eigendom van Sun Studio’s meer. Dus richtte Sam Sun Records op, en bracht met zanger Rufus Thomas “Bearcat” uit, als antwoord op de al beroemde song “Hounddog” (veel later nog bekender geworden door Elvis) van Willy Mae“Big Mama” Thornton, alleen gebruikten ze daarvoor dezelfde muziek, wat ze op een copyright boete (waarschijnlijk de eerste in de geschiedenis) van $25.000, een vermogen in die tijd.

dag11sun3

Maar Sam zette door, nam hits op met BB King, Howlin’ Wolf en een bajesband genaamd The Prisoneers. Maar Elvis was nog steeds niet in beeld, tot dat Sam bedacht dat hij de overwegend zwarte blues die hij opnam, ook wel eens door blanke jongens gespeeld wilde  zien, en dus op zoek ging naar blanke muzikanten. Ook nu deed Marion Keisker weer een duit in het zakje, door te opperen om toch de, inmiddels 19 jarige, zanger uit Tupelo een kans te geven. En zo werden er voor het eerst “betere” opnames gemaakt van Elvis, nu met een levende bassist en gitarist. Ook nu werd Sam niet erg enthousiast, en na een lange avond werd besloten om even een pauze in te lassen, want eigenlijk werd het toch niks. Jonge Elvis liet zich niet uit het veld slaan, en ging, terwijl Sam buiten een rokertje deed, wild springend door de studio een jamsessie aan met de gelouterde muzikanten, die er wel lol in zagen en begonnen mee te jammen op het onbekende, door Elvis ingezette “That’s allright”(Mama), een uit 1949 stammend onbekend bluesnummer. Sam hoorde en zag het en was overdonderd. Dit was wat hij zocht, en de rest is historie.

dag11sun4

dag11sun5

Hij contracteerde de latere King voor 3 jaar, nam talloze hits met hem op, en verkocht hem later door aan RCA, voor $35.000, een koopje voor RCA, maar voor Sam (best deal of my life) genoeg om schuldenvrij te worden en andere artiesten aan te trekken en aan de man te brengen. En die zijn ook nogal wereldberoemd geworden. Carl Perkins, Roy Orbison, eerder genoemde Jerry Lee Lewis en al weer een bezorger/verkoper, een hele slechte, Johnny Cash. Ook die is weer door Marion ontdekt, want de enige verkoop die Cash ooit gedaan kreeg was een TV aan de secretaresse van Sam. Sun Records werd een serieuze speler op de platenmarkt, en het ging Sam voor de wind. Er werd een nieuwe studio gebouwd, en de oude dreigde in de vergetelheid te raken. Tot dat iemand op het idee kwam, door de vele verzoeken, om er een attractie van te maken. En vanaf dat moment werden er ook aanvragen ontvangen, ook door de grote jongens, om hier te mogen opnemen.

dag11sun7

Een paar jaar na de verkoop aan RCA kwam de toen al beroemde King nog even buurten in de Sun Studio, waar hij luisterde naar een opname van Carl Perkins. Phillips zag er wel een reclamestuntje in en belde Cash en Lewis om te komen voor een leuke jamsessie, die “spontaan” ontstond, en waarbij Sam “per ongeluk” de opnameapparatuur aanzette. Ook belde hij “toevallig” de pers, die op kwam draven voor het nodige beeldmateriaal, wat de volgende dag in de kranten en media verscheen als het “Million Dollar Quartet”. De geluidsopnames zijn veel later uitgebracht door RCA.

dag11sun8

De tour eindigt in de studio waar alles gebeurde, en die nog 100% authentiek is. Niets vervangen, alles is zo als het was. Zelfs de brandplek op de C-toest van het orgel van Jerry Lee’s sigaar staat er nog op. Alleen staan er op de vloer drie kruisjes die de plaatsen markeren waar Elvis, bassist Billy Black en gitarist Winfield “Scotty” Moore stonden tijdens de historische eerste opnames. En waar de leden van U2 ook precies zo staan in het filmpje. Een drummer kwam pas veel later in de blanke blues (op aandringen van Johnny Cash, was voorheen “not done”), maar het drumstel wat er nu nog steeds staat is wel het enige drumstel wat er ooit gestaan heeft, en dus ook gebruikt wordt door U2. Ook de microfoons zijn nog van het eerste uur, en van de 5 Shure microfoons die er toen waren is er het exemplaar van Elvis nog steeds in de ruimte. Niet achter gewapend glas, maar gewoon op de vloer, en volgens de wens van Sam door iedereen te zien, aan te raken, mee op de foto te gaan, of voor opnames te gebruiken. Het is de microfoon die in het U2 filmpje voor gitarist The Edge staat.

dag11sun6

Hem voor de foto gebruiken of aanraken doen wij niet, dat gaat ons te ver, evenals het kussen van het Elvis kruisje op de vloer zoals Bob Dylan gedaan zou hebben, maar met volle teugen genoten hebben we wel. Alles onthouden is ook wat te veel gevraagd, dus is er, vooral voor de “onbekende namen”, af en toe even op internet gezocht, maar het meeste is eigen herinnering. We gaan de warmte weer in naar ons volgende adres, één straat verderop, Beale Street, Memphis’s eigen Bourbon Street, met talloze Blues Clubs, o.a. van BB King en Jerry Lee Lewis, waar bijna dag en nacht live bandjes spelen, net als in het kleine park, o.a. gewijd aan Louis “Satchmo” Armastrong, waar een behoorlijke band zijn stinkende best staat te doen voor 3 man en een paardekop. Klinkt prima.

dag11beale1

dag11beale2

dag11beale3

En uiteraard zijn er ook souvenir- en platenwinkels, en in één van die laatste, Memphis Music, lopen we naar binnen, aangetrokken door een etalage vol met de meest waanzinnig beschilderde en vormgegeven WC-brillen, geen gein. In de vorm van gitaren, piano’s, met flake (glitter)paint, allemaal uniek en handgemaakt, daar willen we meer van weten. Maar eenmaal binnen zien we een stokoude zwarte man in een erg gelikte outfit aan een tafeltje zitten, met wat krantenartikelen die de kop Godfather of the Blues voeren. Het blijkt Clyde Hopkins te zijn, 94 jaar oud, waarvan 88 jaar bluesmuzikant, en daar weer 82 van als professional. Als je van die man op dat moment geen CD koopt als bluesfan, dan moet je je schamen. Ik schaam me niet, en zijn laatst uitgebrachte CD (2006) wordt door de oude Godfather of the Blues ter plaatse voorzien van een handtekening.

dag11clyde

De WC-brillen zijn ons iets te prijzig, en vooral te massaal voor transport naar onze mening, dus gaan we een paar deuren verder voor een late lunch, bij Hard Rock Café. We hebben beiden niet heel veel trek, dus besluiten we een voorgerecht, de Jumbo Combo, te delen, verder niks. Het zijn een paar dingetjes van alles, nachos, kippevleugels en strips, uienringen en broodjes, en op de foto ziet het er prima uit, zeker om te delen. Maar als (eindelijk) de schaal op tafel komt blijkt hij beduidend groter dan je op de foto kon zien. De nachos, die we als referentie voor de maat gebruikten, zijn een keer zo groot als bij de reguliere Mexicaan, en dat geldt dus ook voor de rest. Allecrisis wat een bak voer. Maar het is allemaal erg lekker, en het meeste gaat ook gewoon het ruim in, al voelen we wel aan dat dit gelijk onze maaltijd van de dag zal worden. Daar kan voorlopig niks meer bij in.

dag11hardrock

Eén Block achter Beale Street staat de Gibson gitaarfabriek (één van dé twee wereldmerken, het andere is Fender), waarvan ik tot vorige week niet eens wist dat die hier was, en via internet heb ontdekt. En ze hebben factorytours, dus als je er toch bent….. Onderweg er naar toe zien we nog het Fedex Forum, een sportarena, met op de stoep grote betonnen ballen, maar dan uitgevoerd als sportballen. Erg grappig. Helaas blijkt bij Gibson de laatste tour voor vandaag al helemaal volgeboekt te zijn, en uitzonderingen maken ze ook voor ons niet. In de onvermijdelijke giftshop hangt ook mijn favoriete basgitaar (EB0-EB3) al niet, dus na een paar foto’s taaien we hier weer af.

dag11fedex

dag11gibson1

dag11gibson2

Buiten is het al zwaar boven de 90F, en van binnen hebben we het zo mogelijk nog warmer, dus keren we terug naar de HI, voor een vers bakkie koffie met een stroopwafeltje of twee. En we proeven later ook nog wat van de popcorn, en die is smakelijk. TV en elektronika gaan weer aan, de drang om nog wat te gaan eten is nul, dus brengen we de namiddag en avond in alle rust door. We gaan er nog wel even uit voor wat donuts van de Dunkin verderop, maar dat is het dan ook wel. En we worden de verdere avond wakker gehouden door tornado-warnings, zowel tijdens uitzendingen boven in beeld, en tussen programma’s door in woord en beeld. Ze zijn nog in wording en een eind uit de buurt, maar hebben al behoorlijk wat schade aangericht, met name door de hagelbuien met hagel zo groot als tennisballen. Die komen wel aan. Morgen reizen we weer verder, terug Missouri in, weg van het waarschuwingsgebied, maar richting buien. Met de Franse slag, maar daarover morgen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Day by Day. Bookmark de permalink .

7 reacties op Zoek de Sun op, hij is zo fijn, en buiten is het er erg warm.

  1. Schitterend geschreven, mooi stukje historie.

  2. Teleton zegt:

    D’r zat weer genoeg muziek in vandaag! Een break om van te smullen….http://youtu.be/IAc0FKyBgks

  3. Sonja zegt:

    Wat een topdag! Zo gaaf daar…

  4. Anita zegt:

    Leuk om al die bekende plekjes voorbij te zien komen. Wij zijn hier in 2009 geweest. Gaan jullie ook nog naar Nashville? Wild Horse Saloon is daar een echte aanrader.

  5. els zegt:

    Wat leerzaam en leuk en weer mooi geschreven !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s