Resultaten uit het verleden………

  Vijfeneenhalf uur na middernacht staat er één aan m’n kop te schreeuwen. Het is mijn grote vriend, die me 5 uur eerder nog fijn van leesvoer voorzien had. Wat komt er nog een lawaai uit zo’n Pet. Tijd om op te staan.
Een eenvoudige boterham en een bakkie stomen ons wakker voor de douche en iets voor zevenen  verlaten we het pand, op weg naar beter oorden.

Cruisecontrol op 130 is op deze rustige Zondagmorgen geen probleem, en hij blijft er dan ook het hele uur dat de reis duurt op staan. Niks in de weg, behalve wat flitspalen rond Amsterdam, daar draaien we even op 100 kmph.
P3 accepteert onze creditcard vlot, maar geeft deze keer geen geluk wat parkeerplaats betreft. Het is er altijd druk, dat is bekend, maar meestal heb ik mazzel. Ik rij, ook nu weer, altijd direct richting uitgang, en volg dus niet de bordjes “P” voor parkeren.

 Net voor de uitgang duik ik dan tegen de richting in de P weer op, en vind meestal wel een plekje op 500, 501, 200, kortom, direct achter het P3 gebouw, zodat ik maar 2 meter hoef te lopen om me weer bij eega en bagage te voegen. Dat hebben er vandaag meer gedacht, want er is geen open plekje meer te vinden, tot aan rij 510 aan toe. Acceptabel, de wandeling is nog te doen, zeker in dit schitterende Zondagzonnetje.

We laten de eerste shuttlebus (wat naar bleek ook de enigste was die reed) schieten voor een rokertje en wat gemoedsrust en komen, mede door het gezoek naar een plekkie, wat later bij de Terminal aan dan gepland. En ook daar is het druk, erg druk. De rij voor de balie van United, die vanochtend 3 vluchten afhandelt, is zo lang, dat je vanuit de draaideur buiten gelijk in de rij kunt aansluiten. Bag Drop ofwel een aparte rij voor die slimmerds die al online ingecheckt hebben (of zoals wij; inge-appt met onze United app) bestaat niet meer.

Alles in één rij, waarbij door United dames rondgevraagd wordt wie al wel of niet ingecheckt is, waarbij de nee-schudders verzocht wordt zich met gezwinde spoed naar een gele computerpaal te begeven om dat alsnog te doen. Wat je dan ziet en hoort is bij vlagen hilarisch. Van de stellen is het vaak de stoere man die het klusje opknapt zodat moeders in de rij kan blijven staan. Die loopt dan nog dertig keer heen en weer, vragend om adres en vluchtgegevens , iedere keer weer hoofdschuddend; “Ze willen  gvd alles van je weten”.

Veel eerstelingen, dus, die ongetwijfeld aan de andere kant van de plas nog een verrassing te wachten staat bij Immigrations, die niet alleen “alles willen weten” maar daarbij ook nog je foto en vingerafdrukken willen, lachuh toch ?
Na het droppen van de bagage is het al dusdanig laat dat we niet eens meer even naar buiten gaan, maar direct naar de grenswachten, waar ook een forse rij staat te wachten, zelfs bij de nieuwe scanautomaten. Maar door de verdeling ‘ scanners, Euroburgers en anderen ‘ verloopt het voor ons vlotjes. Daarna direct linksom de roltrap op naar Café Amsterdam.

 dag1bier

Na de uitsmijter is een bezoek aan de winkels en de wisselaar noodzakelijk en rolbanden we naar D4 waar de 767-300 naar Washington al op ons staat te wachten, met bijna alle passagiers al aan boord, dus kunnen we direct aanschuiven aan de desk van de security check, waar we na 1 minuut al klaar zijn. Nog even de spullen door de scanner en we zijn aan boord. Dachten we.

 Misschien is het paranoia, misschien is het toeval, maar nadat ik m’n leren motorhesje op de band gooi, en vertel wat het is (de jongeman dacht dat het een leren tas was) komt er een streberig beveiligingspikkie op ons af, eist van Marion de bagtags die ze in de hand heeft, en van mij de paspoorten, die ik in mijn borstzak heb. En dan mogen we de scanner in, met aan beide kanten een beveiliger. Ondanks dat we hé-le-maal niets meer in onze zakken hebben (zelfs het pakkie shag is op de band gegaan) worden we toch na de scan gefouilleerd. Volslagen nodeloos, en voor mij een staaltje Opstelten Plus. Pak alle motorrijders aan, het is allemaal tuig.

Maar dit tuig heeft niks te verbergen en we krijgen de paspoorten terug en mogen door. Natuurlijk zou ik ook zonder hesje kunnen reizen, maar aangezien ik geen Murse of Fannypack heb, of zou willen hebben, en toch graag poen, paspoorten, telefoon en tickets bij me heb, is het hesje mijn meest praktische oplossing. En dan nog, ik maak zelf wel uit wat ik draag.
Door dit gemier is wel mooi de weg helemaal vrij naar rij 21 en kunnen we weg, de grote plas over. Nog nooit zo lang over alle dingen gedaan.

 dag1aan boord

De vlucht is een uur korter als eerder aangekondigd, maar dat maakt voor ons weinig uit; het meeste van de tijd zijn we toch onder zeil. Maar een uurtje eerder op Washington Dulles is een verademing vergeleken met Schiphol. We zijn zowaar de eerste klanten voor Immigrations vandaag, en ook onze koffers komen in de eerste groep door, dus we zijn in ijltempo bij C4, waar de rookruimte op ons wacht.

 dag1roken

De WiFi is hier gratis, dus we vermaken ons prima met alle sociale media en internet. Ondertussen is het wel tijd geworden voor onze eerste Starbucks en die zit net om de hoek van C4, dus dat treft,

 dag1frappu

Dan is het tijd om te verkassen naar Terminal A vanwaar we verder reizen. De sneltrein brengt ons in 30 seconden op de plek van bestemming, waar we nog wat sightseeën voordat we naar A4 togen. A4 bestaat uit 6 secties, waar om de 10 minuten vluchten vertrekken, allemaal door dezelfde deur, die je dan ouderwets buiten brengt waar de kleine Embrears in rotten staan opgesteld en je via een groot formaat huishoudtrap het toestel van je bestemming kunt betreden.

 dag1plane1
 dag1plane2

dag1plane3 Eenmaal binnen slaat, als je er vatbaar voor bent, de claustrofobie gelijk toe. Alles is inimini, dus de meeste handbagage mag buiten blijven. Mijn laptopkoffer is nog net toegestaan, maar past ook maar net in de overhead bins. Hoewel, bins is meervoud, en er is er maar 1 per rij. Nu bestaat de rij maar uit 3 stoelen, 1 aan de rechterkant van het gangpad, en 2 (die wij op 10 bezetten) aan de linkerzijde van het vliegtuig. De bemanning is ook eenvoudig, 1 achter het stuur, 1 ernaast met de landkaart en een juffrouw voor bij ons om de koffie rond te brengen. Lekker knus dus.

 dag1planebinnen

Maar de chauffeur zal ons in een uur en veertig minuten naar St. Louis MO brengen, dus je hoort ons niet klagen. Horen doe je trouwens prima in deze Embrear 145 want er nauwelijks lawaai in. Lekker stil, vooral met het opstijgen. En na belofte komt schuld, die keurig ingelost word, want na 1.41 uur landen we op Lambert, het vliegveld van St. Louis. En de klok gaat hier een uurtje terug, dus hebben we nog geen uur verspeeld.
Al gaat er wel weer tien minuten verloren, want collega Embrears blokkeren de weg naar de United pier. Maar bij aanmeren is het vliegtuigje dan ook in een poep en een zucht leeg, en stuiven we de warmte in, nog steeds zo’n 28 graden, en dat om zes uur savonds.

Na het confisqueren van de bagage zouden we met een shuttlebus naar onze autoverhuurder National, maar bij de bagageband zit ook een balie van hen, dus informeer ik even hoe het verder gaat. Officieel moet ik op de lot (waar dus de auto’s staan, net buiten het airport) naar het kantoor om het contract te bevestigen, maar de behulpzame Nationaler heeft toch niks te doen, dus wil hij het wel regelen, zodat we op die lot zo een automobiel naar klasse en keuze kunnen grijpen en wegrijden.

Zo gezegd, zo gedaan, maar niet nadat hij zich hooglijk verbaasd heeft over de prijs die wij moeten betalen. Honderdzevenenveertig hele dollars voor 2 weken standard SUV, inclusief alle verzekeringen, dat kan hij niet geloven, en hier in Missouri mag de eega ook nog gratis meesturen. Maar het is toch echt zo, en na uitleg, over de computerglitch, en de bevestiging van National Customer Service, die ik voor de zekerheid (weer) meegenomen had, feliciteerde hij ons met dit koopje. En zo pakken we voor de derde, en helaas laatste, keer een mooie auto voor een superprijs.

En die mooie auto staat midden tussen een hele bos andere SFARs (de verhuurcode voor Standard SUVs) van Japanse, Koreaanse en zelfs Amerikaanse (Equinox) makelij, dus moet ik het één en ander verplaatsen voordat de gitzwarte Ford Explorer met ons mee mag. Hij is van dit jaar, komt uit Illinois en heeft nog geen 6000 mijlen op de klok. Voorzien van alle toeters en bellen, Sirius, dubbel zonnedak, navigatie, camera’s etc. etc., die je maar kunt bedenken. Daar komen wij de komende tijd de 5 staten wel mee door.

Maar de eerste rit is maar vijf mijl verderop, naar ons onderkomen voor de komende twee dagen, de Candlewood Suites in Earth City. Daar werpen we de bagage en de reiskleren van ons af en gaan in zomertenue drie mijl terug, alwaar onze favoriete winkel zich bevindt. Hier wordt de nodige proviand en dorstlessers ingeslagen, en tien minuten later pruttelt de koffie en pingt de magnetron. Hotpockets en Folgers, gevolgd door een frisse Budweiser, we zijn weer helemaal home away from home.

Morgen vervoeren we ons openbaar naar de grote boog, maar daarover morgen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Day by Day. Bookmark de permalink .

Een reactie op Resultaten uit het verleden………

  1. Toos zegt:

    Leest weer lekker weg, have fun.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s