48 Down, 2 To Go. We gaan weer huiswaarts.

Voor het eerst deze vakantie zetten we een wekker. Niet echt nodig, maar puur voor de zekerheid, want we willen liever niet te laat voor onze vlucht zijn, anders moeten we misschien wel blijven. Bah, wat erg zou dat zijn. Rond 4 uur wordt ik wakker, maar dat is zelfs mij nog een paar uur te vroeg, dus pak ik m’n elektriese boek en val tijdens het lezen binnen10 minuten weer terug dromenland. Iets voor de wekker (ook m’n boek, dus) kom ik weer bij en kan nog net het nieuws van 6 uur meepakken. Van de tornadowaarschuwing is niet veel meer over, dat is nu gelukkig “severe weather” geworden. De temperatuur is wel beduidend onderuit gegaan, maar nog steeds rond de 20 graden, en dat om zes uur sochtends.

Hoe ik dat weet ? Marion is weer naar de buurman geweest voor een ontbijtje, en deze keer heeft ze zelfs het bestelde meegekregen, en niet bijna het dubbele, zoals gisteren. Met de koffie gaan de pancakes en McMuffins er prettig in, en kunnen we de bagageperikelen afronden. Onze kofferweger geeft bij de eerste weging spontaan de geest, de wijzer is niet meer op nul te krijgen, dus dat wordt een beetje gokwerk. Maar de tweede koffer is voelbaar lichter, dus hopen we maar dat het goed komt. We reinigen zowel de kamer, de auto als onszelf en gaan dan richting vliegveld.

De autoverhuurder National is snel gevonden, en we leveren onze trouwe Ford Explorer met weemoed na 2 weken weer in, alleen staan er nu bijna exact 2000 mijlen (ong.3350 KM) meer op de electronische teller. Voor nog net geen Amerikaans tientje per dag hebben we er mooi 15 dagen van genoten. De shuttlebus brengt ons netjes naar Terminal 1 van Lambert International Airport St. Louis waar we ons ruim op tijd melden bij de balie van United. De man achter die balie is kennelijk nog niet helemaal wakker, want ondanks dat we via de United app al automatisch ingechekt zijn en de boardingpassen gisteren al op onze telefoons zijn verschenen, print hij, overbodig, alle boardingpassen gewoon weer uit. De bagtags plakt hij daarbij op het gedeelte wat je bij de gate af moet geven, niet erg handig dus. Maar hij vindt het prima dat de koffers samen op de weegschaal gaan, en we op die manier 4 pounds (1800 gram) onder het toegestane gewicht blijven, dus zijn we content met de slaapkop. Als dat per koffer was gegaan was het overpakken geworden, prima zo.

dag15terugstarbucks

Vanwege het prettige weer, en de tijd die we nog hebben, gaan we lekker buiten zitten, en genieten van ons laatste bakkie Starbucks voor de komende 4 maanden, en een beetje mensen loeren. Dat is goed vol te houden, maar een uur voor boarden gaan we toch maar richting security. We hebben beiden weer een TSA pre-check op onze boardingpas staan, dus mogen we alles aanhouden en kunnen de rolkoffers ongeopend door de röntgenmachine. Dat scheelt al weer, en zo kunnen we nog even bij de gate zitten, en op Facebookverzoek een selfie schieten. Veel volk zit er niet bij A14, want we vliegen wederom met een minivliegtuig, de Embraer J145, en daar gaat maar 50 m/v in, dus echt dringen word het niet. Wat dan wel weer grappig is bij het boarden, is dat United nu overal met groepen, i.p.v. de vroegere zones, werkt, om het goed te laten verlopen en opstoppingen in de gang van het vliegtuigje te voorkomen. Maar ondanks dat we de tickets in één keer gekocht hebben, en naast elkaar zitten, zit ik in groep 3 en Marion in groep 4. Maar we gaan uiteraard samen, in groep 3.

dag15terugselfie

dag15terugembraer

We wurmen ons door de kleine sigaar naar rij 10, als twee van de weinigen met handbagage, want alles wat groter is dan een ouderwetsche platenkoffer, en dat is 90% van de af en toe onbenullig grote “carry-on” bagage, wordt onverbiddelijk het ruim in gewerkt. Mijn laptopkoffer past ook maar net in de overhead bin, die ook maar aan één kant van dit leuke vliegtuigje zitten. Maar hij brengt ons binnen twee uur naar Washington, dat is het belangrijkste. Daar staat deze keer geen platformpje met huishoudtrap zoals op de heenweg, maar is de deur van het toestel de trap, waarna we een stukje mogen bergbeklimmen over loopplanken die naar de slurf leiden, die op zijn laagste stand staat. Die brengt ons op de C-pier, precies de plek waar we wezen moeten. Bij C5 vertrekken we over twee uur weer, bij C4 zit de rookruimte en bij C2 Potbellys, waar ze de heerlijkste broodjes verkopen. Die nemen we dan ook, zodat we straks in het vliegtuig de maaltijd kunnen laten schieten.

dag15terugiad

Ik mag wederom aanschuiven in groep 3 terwijl Marion nu zelfs gedegradeerd is naar groep 5, onvoorstelbaar, maar ook deze keer lift ze mee op mijn kaart. We worden op tijd van de pier afgeduwd, maar schijnen daarna nog een half uur op de grid te hebben stilgestaan, maar daar heb ik weinig van gemerkt, want Klaas Vaak heeft al snel toegeslagen. Ik merk pas dat we opgestegen zijn als we boven de wolken zijn, beetje jammer, want dat vindt ik eigenlijk het leukste van het hele vliegen. Maar de pingpong geeft aan dat de gordels los mogen en “electronic devices” weer aan mogen. Het eerste laat ik voor wat het is, maar van het tweede maak ik graag gebruik. Dus komt de Ipod en de Bose met noise-canceling weer uit Marion’s rolkoffer. Wat is dat toch een wereld ding, zeker op de vlucht ervoor. Daar zat een dame achter ons die bijna 2 uur de snufferd niet dicht heeft gehad. Yep, yep yep yep, wat hadden we een medelijden met diegene die ernaast zat. Maar goed, de Bose sluit ons (Marion heeft de in-ear versie) van de buitenwereld af, en een slaapmutsje maakt dat we het grootste deel van de overzeese vlucht missen, tot ons groot genoegen.

dag15terugonderweg

Tijdens een lichte opleving zie ik door mijn linkeroog een olijke stewardess met een karretje langsschuiven; ontbijt ! De gewone maaltijd hebben we bewust (al slapend) overgeslagen (zie Potbelly), maar het ontbijtje, croissant met jam en een bakje fruit, willen we niet missen. En dat betekent ook dat de landing aanstaande is. Waar er eerder nog wel eens een half uur of meer ingehaald werd boven de oceaan, is dat nu niet gelukt, dus wordt het iets na half acht in plaats van kwart over zeven. Het ontschepen gaat buitengewoon vlot, en na een bezoek aan de Galaxy Bar, flitsen we langs paspoortcontrole, en zien onze koffers als eersten uit de kelder komen. Bij douane vieren ze Pinksteren, en de bus naar P3 komt bijna gelijk met ons het perron oprijden. En zo kan het zijn dat we een paar minuten over half tien, inclusief tankbeurt, de Sportage de dam oprijden, en verwelkomt worden door de katten (al uit pension gehaald door onze vrienden) en een deel van onze visstand. Het andere deel heeft helaas de vakantie, ondanks alle voorzieningen, niet overleefd.

Koffie gezet, koffers uitgepakt, wasje gedraaid (meeste was al schoon) en klaar is kees. En het is nog steeds ochtend. 2e Pinksterochtend nog wel, vandaar dat we zo op tijd waren, er was bijna niemand op de weg. We rommelen de dag door met bijkijken van de opgenomen favo TV programma’s en een bezoek aan de kattenhalers, en sluiten af zoals we begonnen, met een heerlijke maaltijd van Bai Yok.

Terugkijken doen we in een afsluitend verhaaltje, wat zeer binnenkort hier zal verschijnen.

Advertenties
Geplaatst in Day by Day | 1 reactie

Another day in Tornado Alley

Vandaag zou niet spectaculair worden. Eerst een ontbijtje van buurman Mac en dan naar een museum. Tijdens het ontbijtje komen we erachter dat we in exact dezelfde kamer zitten als twee weken geleden, is dat geen toeval. Waarschijnlijk niet, maar we vinden het leuk. We organiseren al vast wat bagage voor morgen en gaan in de loop van de ochtend op pad naar het Museum of Transportation, wat iets ten zuiden van ons ligt. Het weer is goed, de temperatuur uitstekend, maar als we buiten komen vallen er wat druppeltjes. Eenmaal op de snelweg worden de druppeltjes druppels, even later sluiers en nog wat later sluizen. De snelheid op de snelweg is dan inmiddels gehalveerd tot zo’n 35 MPH en het zicht tot ongeveer hetzelfde aantal meters beperkt.

Aangekomen bij het museum blijken de meeste auto’s van de voor vandaag aangekondigde Ford Vintage Show al weer vertrokken, en terecht, want er is geen lol aan met dit weer, en ook wij blijven voorlopig nog even in onze Ford zitten. Als de sluizen even iets minder water doorlaten wagen we toch de stap en komen licht vochtig onder de luifel van het Welcome Center aan. De tickets worden gekocht, en binnen wat bezichtigd, maar dat duurt nog geen 5 minuten, want de meeste transportmiddelen staan buiten, of in een hal 100 meter verderop. Dat halen we nooit droog. Dus sprint ik naar de auto, pik Marion op en verkas de Explorer de heuvel op, om zo dichter bij de treinen en de autosalon te komen. En dan gaan we er toch maar uit, we zijn tenslotte niet van suiker.

dag14trein1

dag14trein3

We begeven ons naar een spoorwegemplacement waar heel veel oud materieel staat, zowel gerestaureerd al in diverse staten van ontbinding. Je mag overal lopen en kijken, allen bij het oversteken van de sporen moet je uitkijken, want er rijdt af en toe ook materieel, onder andere een tram, rond. Ik schiet de camera bijna vol, en de foto’s zijn ondanks de regen nog aardig gelukt. Hier zet ik een paar compilaties neer, voor grotere foto’s staat er een album op Imageshack.

dag14trein2

dag14trein4

Op een gegeven moment klaart het op, net als we zo’n beetje alles buiten gefotografeerd hebben, dus gaan we naar binnen. In de grote hal staan redelijk wat auto’s, waarvan een paar heel bijzondere, onder andere met een stoommachine als motor, en ook een jaren 70 Buick met een turbinemotor. Erg leuk om te zien, maar na een half uurtje zijn we ook daar wel klaar en gaan we terug naar het hotel.

dag14auto1

dag14auto2

dag14auto3

dag14auto4

Daar wacht koffie en cheesecake en gaan we verder met inpakwerk. Tot dat op een gegeven moment de hel lijkt los te breken. Buiten gaan sirenes af, binnen giert het alarm van onze beide telefoons, en op de TV worden alle programma’s onderbroken. Tornado Warning !! Op de Iphones hebben we een app gezet die voor tornado’s (en in Florida hurricanes) waarschuwt en die app lijkt te werken. De TV verteld ons dat burgers van St. Charles, wat hier net een paar kilometer verderop aan de andere kant van de Missouri rivier ligt, hun schuilplaatsen moeten opzoeken. Ook onze locatie, Earth City, word genoemd als één van de risicogebieden, en dat zet je aan het denken. Intussen is het weer gaan stortregenen, en bereiden we ons voor op wat gaat komen.

Op de TV is constant informatie te volgen waar het zwaarste weer zich bevindt, en ook de schade die er al aangericht is. Zelfs de liveuitzending van één van de belangrijkste paardenraces word hier voor onderbroken, en die race van Belmont is toch een kijkcijferhit, vergelijkbaar met de Superbowl, dus lijkt het een serieuze zaak, En zo af en aan gaan de sirenes, zowel buiten als op de telefoons weer af, maar uiteindelijk lijkt het slechte weer oostwaarts we te trekken, maar de waarschuwing blijft tot vanavond 12 uur gelden. Wij zijn inmiddels weer zo ver dat we op pad gaan voor wat voedsel.

dag14longhorn

Een paar mijl hier vandaan is een grote shoppingmall, waar behalve de outlet van Tommy Hilfiger (die we uiteraard aandoen) ook een Longhorn Steakhouse zit, en die hebben we nog niet gehad deze vakantie. We nemen beiden een rib-eye, waarvan die van mij nieuw op de kaart staat als Hawaii Rib Eye. Ze smaken goed, en daarna wacht uiteraard koffie en cheesecake., En maken we ons op voor morgen, want dan gaan we weer op Holland aan. Daar is het tenminste mooi weer.

Geplaatst in Day by Day | 1 reactie

IT’S MILLER TIME, maar dan van Budweiser

Vandaag staat vooral in het teken van alcohol, maar nog niet om zeven uur ’s ochtends, dat is tegenwoordig zelfs ons te gek. Dan wordt er eerst ontbeten, niet aan het Free Hot Breakfastbuffet, maar gewoon op de kamer. Marion doet ook deze vakantie de ontbijtservice, en haalt het buffet dus naar de kamer. Eieren, bacon, paddy’s (minihamburger) brood, boter, zoete waren, jus en een zelfgebakken wafel. En omdat het vandaag National Doughnut Day is (ja, ook hier verzinnen ze overal een feestdag bij) zit er ook een gepoedersuikerde donut bij. Mierzoet, maar goed te doen bij een bakkie Mr.Coffee. Prima voor elkaar hier in de herberg die Drury Lodge heet.

Na voedsel en verfrissing draaien we de Interstate 55 weer op, op weg naar onze eerste alcoholische versnapering van de dag, en die kost ons ook nog niks. Omdat ons laatste deel van de rondreis nog geen 100 mijl beslaat draaien we al voor 12 uur de parkeerplaats van Anheuser-Busch op, fabrikant van één van onze meest favoriete lokale drankjes; Budweiser. Niet de Light, niet de Lime, maar de gewone ordinaire Regular, werkmansbiertje bij uitstek, en door de hoeveelheid koolzuur die zo’n heerlijk fris biertje mee naar binnen brengt door mij ook wel Bulkweiser genoemd. En dat biertje vind zijn oorsprong hier in St. Louis, waar een paar honderd jaar de Duitse emigrant Anheuser één van de vele lokale brouwerijen begon, en tot op heden als enige overbleef, en die gaan wij bezoeken.

dag13busch1

dag13busch2

Bij binnenkomst krijg je een gratis tourpas, en mag je wachten in de onvermijdelijke giftshop. Er zijn ook andere tours, tegen betaling, maar die duren langer, en voegen in onze ogen weinig tot niks toe, behalve dat je meer drankjes krijg, en een soort van brouwersdiploma, wat hoogstwaarschijnlijk onder in de kast verdwijnt, en je nooit meer weer ziet. Om dat we nog moeten rijden, lijkt ons het eerste zeker geen goed idee, en dat soort diploma’s kun je ook van internet downloaden als je dat al zou willen. Je moet wachten tot dat je omgeroepen word, in ons geval een minuut of 10, voor een wandeltocht van ongeveer 45 minuten zowel in de fabriek als buiten over het terrein, en met het lekkere weertje is dat zeker gaan straf. 2 Gidsen begeleiden je daarbij en geven uitleg.

dag13busch3

dag13busch4

dag13busch5

De eerste gang is naar de overkant, waar de beroemde Clydesdales staan. Buiten in de ring staan 2 van die grote reuzen, en binnen in de stal nog 2. Ze hebben 170 van deze paarden, waarvan de meeste op een grote farm 20 minuten buiten St. Louis rond galopperen, en wisselende diensten draaien, hetzij hier op de brouwerij, hetzij op tentoonstellingen/parades waar ze, zoals ze vroeger als werk deden, karren met (nu lege) vaten bier trokken, destijds om bij de klant afgeleverd te worden, nu als show en reclameobject. Ze werden en worden daarbij vergezeld door een koetsier en een hulp, en een Dalmatiër om de boel te bewaken. De stallen zijn nog exact hetzelfde als in vroeger jaren (net als veel andere gebouwen van de brouwerij, althans de buitenkant ) alleen wel voorzien van hedendaagse snufjes als airco en electronische deursloten.  Er moet, net als bij alle attracties waar we de afgelopen 2 weken waren, natuurlijk nog wel even een fotoshoot gedaan worden voor 1 van de bierkarren, want ook van hier moet je natuurlijk een herinneringsfoto hebben. Nou, wij niet hoor.

dag13busch6

dag13busch7

dag13busch8

dag13busch9

Daarna steken we de straat over om naar de eigenlijke brouwerij te gaan waar we eerst een lezinkje over bierbrouwen krijgen, vooraf gegaan door een “vers uit het vat” minibiertje, keuze uit Bud Light en echte Bud. Dan liften we 3 verdiepingen naar boven, waar het gelijk een graad of 20 warmer is, en kijken we vanaf prachtige oude galerijen naar de grote brouwketels mogen kijken en onze gids Jordan uitleg geeft. Tenminste, dat denken we, want ze komt niet boven het lawaai van de ketels uit. Na een verblijf van een minuut of vijf mogen we via het trappenhuis de koelte (hoewel het buiten ook een graad of 25C is) weer in om een stukje verderop het “Lagerhuis” te betreden.

dag13busch10

dag13busch11

dag13busch12

dag13busch13

dag13busch14

Daar komt de volgende klap, want daar is de temperatuur 10 tot 12 graden, en dat komt goed aan. 66 tanks van ieder 3600 vaten (=180.000 liter) liggen hier koud te wezen. Lageren, waarna het bier genoemd is (Lager, tegenhanger van Ale), komt van het Duitse “lageren”, wat zoveel als “opslaan” betekent, en het Lager ligt hier 31 dagen op hout gelagert. En er zijn daadwerkelijk mensen, brouwmeesters genaamd, die hier iedere dag om 3 uur tezamen komen om van ieder vat een glaasje te proeven. En nee, ze nemen geen sollicitanten aan. Gelukkig voor sommigen mogen we snel weer naar buiten.

dag13busch15

Doordat er erg veel tourgroepen rondlopen word het onderdeel bottelarij overgeslagen (zou wel in de tour zitten, maar word wel vaker geskipt volgens reviews op internet) en stomen we direct door naar de Biergarten. Nou missen wij niet veel aan de flessenvullerij, want we weten hoe het daar toe gaat. Dat hebben we bij de Millerbrouwerij in Milwaukee al gezien. Oorverdovend lawaai en razendsnelle lopende banden waar flessen door diverse stations gaan, om aan het eind gevuld en gedopt in de kartons (kratten kennen ze hier niet) te verdwijnen. De Biergarten is tevens het einde van de tour, maar wel een leuk einde, want hier mag je tegen inlevering van je tourpas een biertje naar keuze uitkiezen, deze keer in een mooi formaat glas en veel meer keuze, wat door de dames achter de bar voor je ingetapt word. Marion houd het bij de gewone Bud, maar ik waag me aan een Budweiser Black Crown. Een amberkleurig pilsje van 6% wat er prima in gaat. Ik noteer hem gelijk in de Iphone voor de volgende Floridavakantie.

dag13busch16

Er is weinig zitplaats door de drukte, maar we worden uitgenodigd door een oude heer om bij hem aan tafel te komen. Hij doet ons beiden denken aan een goede vriend (voor bekenden Appie S.) maar dan over 30 jaar. De voormalig Koreaganger is net zo’n vrolijke noot, en is volgens ons rechtstreeks, zonder de tour te doen, met z’n tourpas naar de Biergarten gegaan, en misschien wel twee keer. Hij heeft hier ooit, 24 jaar geleden, gewerkt, en was toen ook al liefhebber, volgens eigen zeggen. Toen kreeg je na de tour nog twee biertjes, en pretzels, zoveel je wilde, en hij vraagt aan ons waarom dat niet meer zo is. We moeten het antwoord schuldig blijven, en prompt schiet hij een serveerster aan met dezelfde vragen. Maar die zat vorige week nog op school en kijkt of ze water ziet branden. We keuvelen nog wat verder met de veteraan, en komen tot de conclusie dat het aan de Belgen ligt. Inbev is tegenwoordig eigenaar van Anheuser-Busch en zij zullen wel bezuinigd hebben op de pretzels en gratis biertjes. Dat was tenslotte ook hun eerste actie in Seaworld en Busch Gardens in Florida, wat toen nog bij de brouwerij behoorde, afschaffen van proeverij en Clydesdales aldaar.

dag13busch17

Vanuit de Biergarten kun je als vanzelf alleen via de giftshop weer buiten komen, en als we daar nog even op een bankje een rokertje doen komt de oude heer bij ons aan om te bedanken voor de conversatie, en, op de hoogte van onze statenticker, vraagt of Hawaii nog op de to-do lijst staat. Maar daar waren we al tijdens onze eerste Amerikareis (niet wetend of we er ooit weer zouden komen), en hij is daar blij om. Toen hij terug kwam uit Korea met “zijn” Douglas C-54 moest hij natuurlijk onderweg een paar maal tanken, ook op Ohau, het bekendste eiland van Hawaii, en toen waren er op Waikiki, het wereldberoemde strand, precies 2 hotels, de Royal Hawaiian en het Moana. Toen hij er vele jaren later weer kwam, tijdens een eilandhop toer, voornamelijk om de USS Missouri (genoemd naar zijn staat, meegevochten in zijn oorlog, maar nog nooit van dichtbij gezien) en het monument van Pearl Harbour te bezoeken merkte hij dat er één en ander veranderd was. Vrij vertaald;”Je kon geen twee stappen zetten zonder te struikelen over een hotel, een vreetschuur of een toerist. Wees blij dat jullie daar 26 jaar geleden waren, toen was het nog een stuk rustiger”.

dag13hawaiihotels

Geleend van Cardcow.com

Na dit onderhoud en wederzijdse “Nice meeting you” vertrekt deze alleraardigste man met zijn immense 80’s Buick (past echt precies bij  hem) en schakelen wij de Garmin in op Earth City. Mijn intuïtie (en die heeft het zelden mis als het om navigatie gaat) zegt de I-55 weer op te gaan, maar de Garmin weet een kortere weg, denkt ze. Maar de jongedame in het kastje heeft niet gerekend dat St. Louis Downtown op z’n kop staat door allerlei opbrekingen (het lijkt Zwolle wel) en stuurt ons alle kanten op, behalve de goede. Zo zie je nog wel eens wat, of je het wilt of niet. Er ontstaat enige onenigheid tussen de eigenwijze dame en mij, wat resulteert in wat wilde, maar nooit onveilige, verkeersacties die ons uiteindelijk wel op de juiste snelweg afleveren. Vanaf daar doe ik het gewoon weer voor eigen kop, en we leggen Garmina het zwijgen op.

dag13stl1

dag13stl2

Na een korte stop bij onze favoriete winkel arriveren we weer bij de Candlewood Suites waar we onze vakantie aanvingen, en worden weer hartelijk ontvangen. Deze keer gaat al onze bagage mee naar de 1 bedroom suite waar alles eerst gesorteerd word en Marion de complementary wasmachines gaat vullen. Scheelt thuis weer een boel werk. Ondertussen luisteren we aangeschafte CD van zelfverklaard Godfather of Blues Clyde Hopkins, en dat klinkt niet eens verkeerd. Een bakkie is inmiddels ook gezet, en de lunch gaat in de magnetron. Hotpockets en koffie, een aparte maar toch smakelijke combinatie.

Als de was uit de droger komt blijkt het met de kofferruimte nog mee te vallen, we hebben ons niet overkocht, al zal het gewicht door de voorraad shine nog een heikel punt worden. Daarover gesproken, door de consumptie van één van de halve quarts (±900cc), die hier geen eights (1/8) worden genoemd maar 16oz (ounce) moeten we weer even op zoek naar aanvulling. Via de site vinden we een dealer en aansluitend schuiven we (weer) aan bij Applebee’s waar we één van de noviteiten van de kaart nemen. En ook deze keer smaakt het weer uitstekend. “Thuis” wacht de koffie met een stukje aardbeien cheesecake, en onder het genot van af en toe een sipje Apple-pie komen we met TV en LT prima de avond door.

Morgen is onze laatste volle dag, en dan pakken we de trein. Maar daarover hebben we het morgen wel.

Geplaatst in Day by Day | 2 reacties

3 Staten binnen een uur en eindigen op z’n Frans

Na alweer een fijn ontbijtje verlaten we de HI Express Memphis Medical Center en steken de Mighty Mississippi over waardoor we van Tennessee in Arkansas belanden en niet Egypte zoals de foto doet vermoeden. Daar duiken we de rijstvelden weer in, zoals we er twee dagen geleden ook honderden zagen. Arkansas verbouwd 45% van alle in de VS geconsumeerde rijst, iets wat we niet wisten, maar waar Google uitkomst biedt. Nog geen uur later kruisen we de grens van Missouri, onze derde staat van de dag, en ook de staat waar onze vakantie begon, en over 3 dagen zal eindigen. Onderweg spotten we nog een leuk bordje, waarvan nog net een foto van geschoten kan worden. Iets verderop lukt dat niet, dus Dutchtown moet maar even opgezocht worden.

dag12rijst

dag12holland

De rit van vandaag is een relatief korte, 175 mijl (280 KM), dus een uurtje of 2 ½ sturen. Dat hij zo kort is komt doordat we Nashville TN links laten liggen. In ons oorspronkelijke plan zouden we via Lynchburg TN (Jack Daniels stokerij) in Nashville overnachten, en dan door naar St. Louis. Twee ritten van rond de 500 kilometer. Op zich geen probleem, maar in en rond Nashville was geen fatsoenlijk hotel te vinden wat minder dan €200,- per nacht kostte, en dat was ons te gortig. De reden voor die woekerprijzen weten we nu ook. In Nashville is vandaag het CMA Festival begonnen, de Oscars voor de countrymuziek, de volksmuziek van de USA, en zoals bij een groot festival, waar 100.000-en bezoekers op afkomen (ik denk daarbij ook aan Daytona en Sturgis Bike Week) gebruikelijk is, verdubbelen, vertrippelen, of quadruppelen (om maar eens wat woorden te verhaspelen) de prijzen van hotelkamers. Legale woekeraars, die hotelbazen.

Ze doen maar, maar zonder ons, en zo hebben wij de laatste dagen 2 korte ritjes, vinden we ook niet erg. Scheelt ook weer in de brandstof, al zal onze Ford het doel van vandaag op 10 mijl (volgens de boordcomputer) na halen, dus geven we hem toch maar wat voer, zo’n 50 mijl voor de streep. Tanken moet bij Phillips 66, want meer pompen zijn er bij deze intersection niet (normaal bij zulke afritten minstens 2 of 3). Eigenlijk wilde ik de 66 mijden, want die pompen accepteren geen pinpas, en naar binnen om te betalen is voor ons “uit de tijd”. Ook hier geen pinsleuf, maar wel, zoals overal, voor de creditcard. Daar hebben we slechte ervaringen mee (in Florida), want heel vaak word naar de postcode gevraagd, en als die niet Amerikaans is, kun je het schudden. En vaak lukte het dan nog wel met een “valse” Amerikaanse zipcode, maar dat ging op een gegeven moment ook niet meer op. Toch waag ik de gok en douw de Visa in de pomp, en verdomd, zonder enige vorm van post- of pincode kon er getankt worden. Je moet hier zowiezo bijna altijd van tevoren de brandstof betalen, hetzij per kaart, of contant aan de pompbediende, voordat de pomp in werking komt. Mocht je toch op één of ander manier zonder te betalen wegrijden, dan zijn de straffen niet mals. Beide ideeën zijn ook goed voor Nederland (vooral dat prepay), maar komen daar niet echt van de grond.

dag12pomp

Een mijl of wat voor onze overnachtingplaats zien we een bekend bord langs de weg. Het zwart-oranje Bar&Shield van Harley Davidson. Dat houdt in dat er snel een dealer volgt, en die zit inderdaad een afslag verder langs de weg, dus die gaan we even bezoeken. We kijken wat rond, hebben een leuk onderhoud met verkoper Shaggy (echt waar !) en duiken dan de Interstate 55 weer op om hem 5 mijl verderop weer te verlaten. We zijn aangekomen in Cape Girardeau, een klein stadje recht aan de Mississippi, met, zoals de naam al zegt, Franse invloeden. Omdat het nog niet eens middag is, en dus vast nog de hotelkamer niet in kunnen, gaan we eerst het dorp maar in. Plan is om aan de oever van de rivier wat te gaan snacken, maar in tegenstelling tot een kade staat hier een 5 meter hoge muur aan de rivier, met hier en daar wat doorlopen, voorzien van grote ijzeren deuren. Wel is er zo’n halve kilometer, van de 2 ½ in totaal, beschilderd met allerlei taferelen over de geschiedenis van het stadje, erg mooi om te zien. Ze zijn nodig, die muren, want zoals je op de foto kunt zien kan het water hier behoorlijk hoog komen, wat je je bijna niet kunt voorstellen, want de Miss is hier onbenullig breed.

dag12cape1

dag12cape3

dag12cape2

Ik voel nog even hoe koud het water is, en dan gaan we op zoek naar de snack. In het straatje achter de levee (de grote muur) vinden we niks van onze gading, dus gaan we terug richting snelweg, waar ons hotel staat. En niet alleen het onze, er staan er zeker 10 tot 15, van alle bekende ketens, waaronder zelfs 3 van Drury, waar wij slapen. Ook alle bekende restaurantketens zijn hier vertegenwoordigd, en uiteraard ook alle fastfoods. En zo komen wij bij Taco Bell….. Ook zit er een behoorlijk grote shoppingmall met ook daar alle bekenden, JC Penney, Macy’s, Sears etc. En dat voor een stadje van nog geen 40.000 inwoners ! Ons hotel van vandaag is de Drury Lodge, uitgekozen vanwege de leuke uitstraling, de prijs en de voorzieningen die ze ons konden bieden. En behalve de King room, op de begane grond, met eigen buitendeur (motelstijl dus) bieden ze ons ook een hot breakfastbuffet, 3 drankjes per persoon en een eenvoudige maaltijd aan, wat allemaal bij de prijs inbegrepen is, onvoorstelbaar gastvrij. Het ziet er een beetje uit als een Zwitsers chalet, zowel buiten als in de lobby (of als een Bass Pro, zo U wilt), en we worden uiterst vriendelijk ontvangen. Onze kamer is de laatste van gebouw 2 (van de 4), net om de hoek, en de auto kan zo met de kont voor de deur. Toegegeven, het meubilair is wat gedateerd, maar alles is fris en schoon, daar gaat het om.

dag12drurylodge

Omdat we vroeg zijn is een bezoek aan de mall een mooie afwisseling, dat hebben we nog niet gedaan deze vakantie, iets wat in Florida bijna dagwerk is. En aansluitend rijden we 500 meter de heuvel af naar Texas Roadhouse, want die is van de week zo goed bevallen dat we hem nog een keer doen. Dat kan nu nog, want in St. Louis zit er geen. We zijn verbaasd over de vraag “smoking or not” en ondanks dat we er niet fanatiek gebruik van maken, kiezen we toch voor het eerste. We vinden het erg vreemd, terwijl dat een paar jaar geleden toch heel vaak de standaard vraag was. Maar we zijn hier om te eten, en dezelfde Filet Medallions die we van de week hadden smaken hier minimaal net zo goed. Zo missen we wel de gratis drankjes en maaltijd in het Drury (was maar tot 7 uur), maar dat was het meer dan waard. Daar moeten we weer minstens 4 maand op teren.

 

Na de fijne maaltijd is het weer als andere dagen. TV, laptop en Ipads zorgen voor vermaak, Mr.Coffee, stroopwafel en de kleine jampot voor de inwendige mens. En morgen gaan we al vroeg aan de drank, maar dat is voor het verhaal van morgen.

Geplaatst in Day by Day | Een reactie plaatsen

Zoek de Sun op, hij is zo fijn, en buiten is het er erg warm.

Omdat we gisteren al een deel van de Memphisplanning gedaan hebben (Graceland) kunnen we vandaag kalm aan doen. Marion haalt tegen achten een ontbijtje in de ontbijthoek naast de lobby, hier 3 stappen om de hoek, want dat zit bij de prijs in, en we zagen gisteren dat er veel keus zou zijn. En dat klopt. Toast, eieren, paddy’s en zelfs een verse pancakemachine, alles is er. En koffie, thee, melk en vruchtensappen ook natuurlijk. En zo veel als je wilt, tot 10 uur. Koffie en thee zelfs 24/7. Vanaf 5 uur ook met een gratis koekje of popcorn. Een echte Holiday Inn Express, zoals het hoort. Goed voor elkaar, en het doet nog prima smaken ook. Zo keutelen we de ochtend wat door.

Voor onze eigen voorraad koffie, en nog wat kleine dingen, moeten we op pad, en nog een mooi eindje ook, want de dichtstbijzijnde Walmart zit op 11 mijl, aan Elvis Presley Blvd, zodat we de King vandaag nog twee keer in het voorbijgaan kunnen groeten. De Walmart in Zuid Memphis is er één zoals alle andere, met het verschil dat wij hier een bezienswaardigheid zijn, want 99% van clientèle en personeel is van Afro-Amerikaanse afkomst, en dan vallen die witte Hollanders wel op. Maar, we zien hier wel voor het eerst (buiten Heineken) een Hollands product in de schappen; stroopwafels, imported from Holland. Die gaan mee voor bij de koffie, net als thuis.

dag11stroopwafel

We gaan retour Union Street, waar behalve ons hotel ook de geboorteplaats is van de Rock ’n Roll as we know it today, de wereldvermaarde Sun Studios van Sam Phillips, door bergen en dalen gegaan in het begin, maar nog steeds op dezelfde plek en in de oude originele staat op 706 Union Street – Memphis. Sam is die begonnen nadat hij één van zijn drie banen opzegde om van zijn hobby, de mobiele Memphis Recording Service (voor bruiloften, feestjes, bandjes en begrafenissen) zijn (latere) beroep te maken. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er achter de oude een moderne state of the art nieuwe studio staat, maar de oude is nog geheel operationeel en wordt zelfs nog gebruikt door wereldberoemde artiesten, die hier perse willen opnemen, de plaats waar het allemaal ontstaan is.

Ook zij wilden staan waar grootheden als Ike Turner, BB King, Howlin’ Wolf, Carl Perkins, Jerry Lee Lewis (die hier nog steeds opneemt)  en natuurlijk de grootste van hen allemaal, Mr. Elvis Aaron Presley ontdekt en begonnen zijn. We geven ons op voor de studiotour, en beleven er veel plezier aan. Hij bevalt ons nog beter als die van Graceland, en niet in de laatste plaats door onze tourguide (die hier ook opnametechnicus is) die geestdriftig en humorvol alles verteld over wat, wie en hoe hier plaats heeft gevonden. En tussendoor horen we authentiek opnames van de diverse artiesten van het eerste uur.

dag11sun1

Zo komen we onder andere te weten dat Sam Phillips in eerste instantie niets zag in de jonge chauffeur uit Tupelo, die in zijn pauze als 18 jarige bezorger voor 4 hele dollars 2 opnames had ingezongen op een plaatje voor zijn moeder. Sterker nog, Sam was er niet eens bij, maar zijn steun en toeverlaat, secretaresse, manusje van alles en enige werknemer Marion Keisker, en die dag de apparatuur bediende, zag wel wat, zowel in de looks als de stem van Elvis, en maakte een kopie van de opname, iets wat erg ongebruikelijk was. Dit soort opnames waren puur om de kosten te drukken, en als een soort fotobooth, leuk voor de familie, en niet voor studiogebruik of om uit te brengen.

dag11sun2

Maar zelfs nadat Marion de liedjes aan Sam liet horen, was hij niet onder de indruk. Elvis zelf was volhardend en kwam vaker van die eenmalige, en dus verloren gegane, plaatjes opnemen, in de hoop dat de studiobaas hem zou opmerken en gaan gebruiken voor het echte werk. Ondertussen had Sam al wel wat hits opgenomen, o.a. met Howlin’ Wolf en de band van Ike Turner, die de hitlijsten in de regio en later de US bestormden, maar waar hij niets aan verdiende, want de opnames waren betaald door platenmaatschappijen, en daarmee geen eigendom van Sun Studio’s meer. Dus richtte Sam Sun Records op, en bracht met zanger Rufus Thomas “Bearcat” uit, als antwoord op de al beroemde song “Hounddog” (veel later nog bekender geworden door Elvis) van Willy Mae“Big Mama” Thornton, alleen gebruikten ze daarvoor dezelfde muziek, wat ze op een copyright boete (waarschijnlijk de eerste in de geschiedenis) van $25.000, een vermogen in die tijd.

dag11sun3

Maar Sam zette door, nam hits op met BB King, Howlin’ Wolf en een bajesband genaamd The Prisoneers. Maar Elvis was nog steeds niet in beeld, tot dat Sam bedacht dat hij de overwegend zwarte blues die hij opnam, ook wel eens door blanke jongens gespeeld wilde  zien, en dus op zoek ging naar blanke muzikanten. Ook nu deed Marion Keisker weer een duit in het zakje, door te opperen om toch de, inmiddels 19 jarige, zanger uit Tupelo een kans te geven. En zo werden er voor het eerst “betere” opnames gemaakt van Elvis, nu met een levende bassist en gitarist. Ook nu werd Sam niet erg enthousiast, en na een lange avond werd besloten om even een pauze in te lassen, want eigenlijk werd het toch niks. Jonge Elvis liet zich niet uit het veld slaan, en ging, terwijl Sam buiten een rokertje deed, wild springend door de studio een jamsessie aan met de gelouterde muzikanten, die er wel lol in zagen en begonnen mee te jammen op het onbekende, door Elvis ingezette “That’s allright”(Mama), een uit 1949 stammend onbekend bluesnummer. Sam hoorde en zag het en was overdonderd. Dit was wat hij zocht, en de rest is historie.

dag11sun4

dag11sun5

Hij contracteerde de latere King voor 3 jaar, nam talloze hits met hem op, en verkocht hem later door aan RCA, voor $35.000, een koopje voor RCA, maar voor Sam (best deal of my life) genoeg om schuldenvrij te worden en andere artiesten aan te trekken en aan de man te brengen. En die zijn ook nogal wereldberoemd geworden. Carl Perkins, Roy Orbison, eerder genoemde Jerry Lee Lewis en al weer een bezorger/verkoper, een hele slechte, Johnny Cash. Ook die is weer door Marion ontdekt, want de enige verkoop die Cash ooit gedaan kreeg was een TV aan de secretaresse van Sam. Sun Records werd een serieuze speler op de platenmarkt, en het ging Sam voor de wind. Er werd een nieuwe studio gebouwd, en de oude dreigde in de vergetelheid te raken. Tot dat iemand op het idee kwam, door de vele verzoeken, om er een attractie van te maken. En vanaf dat moment werden er ook aanvragen ontvangen, ook door de grote jongens, om hier te mogen opnemen.

dag11sun7

Een paar jaar na de verkoop aan RCA kwam de toen al beroemde King nog even buurten in de Sun Studio, waar hij luisterde naar een opname van Carl Perkins. Phillips zag er wel een reclamestuntje in en belde Cash en Lewis om te komen voor een leuke jamsessie, die “spontaan” ontstond, en waarbij Sam “per ongeluk” de opnameapparatuur aanzette. Ook belde hij “toevallig” de pers, die op kwam draven voor het nodige beeldmateriaal, wat de volgende dag in de kranten en media verscheen als het “Million Dollar Quartet”. De geluidsopnames zijn veel later uitgebracht door RCA.

dag11sun8

De tour eindigt in de studio waar alles gebeurde, en die nog 100% authentiek is. Niets vervangen, alles is zo als het was. Zelfs de brandplek op de C-toest van het orgel van Jerry Lee’s sigaar staat er nog op. Alleen staan er op de vloer drie kruisjes die de plaatsen markeren waar Elvis, bassist Billy Black en gitarist Winfield “Scotty” Moore stonden tijdens de historische eerste opnames. En waar de leden van U2 ook precies zo staan in het filmpje. Een drummer kwam pas veel later in de blanke blues (op aandringen van Johnny Cash, was voorheen “not done”), maar het drumstel wat er nu nog steeds staat is wel het enige drumstel wat er ooit gestaan heeft, en dus ook gebruikt wordt door U2. Ook de microfoons zijn nog van het eerste uur, en van de 5 Shure microfoons die er toen waren is er het exemplaar van Elvis nog steeds in de ruimte. Niet achter gewapend glas, maar gewoon op de vloer, en volgens de wens van Sam door iedereen te zien, aan te raken, mee op de foto te gaan, of voor opnames te gebruiken. Het is de microfoon die in het U2 filmpje voor gitarist The Edge staat.

dag11sun6

Hem voor de foto gebruiken of aanraken doen wij niet, dat gaat ons te ver, evenals het kussen van het Elvis kruisje op de vloer zoals Bob Dylan gedaan zou hebben, maar met volle teugen genoten hebben we wel. Alles onthouden is ook wat te veel gevraagd, dus is er, vooral voor de “onbekende namen”, af en toe even op internet gezocht, maar het meeste is eigen herinnering. We gaan de warmte weer in naar ons volgende adres, één straat verderop, Beale Street, Memphis’s eigen Bourbon Street, met talloze Blues Clubs, o.a. van BB King en Jerry Lee Lewis, waar bijna dag en nacht live bandjes spelen, net als in het kleine park, o.a. gewijd aan Louis “Satchmo” Armastrong, waar een behoorlijke band zijn stinkende best staat te doen voor 3 man en een paardekop. Klinkt prima.

dag11beale1

dag11beale2

dag11beale3

En uiteraard zijn er ook souvenir- en platenwinkels, en in één van die laatste, Memphis Music, lopen we naar binnen, aangetrokken door een etalage vol met de meest waanzinnig beschilderde en vormgegeven WC-brillen, geen gein. In de vorm van gitaren, piano’s, met flake (glitter)paint, allemaal uniek en handgemaakt, daar willen we meer van weten. Maar eenmaal binnen zien we een stokoude zwarte man in een erg gelikte outfit aan een tafeltje zitten, met wat krantenartikelen die de kop Godfather of the Blues voeren. Het blijkt Clyde Hopkins te zijn, 94 jaar oud, waarvan 88 jaar bluesmuzikant, en daar weer 82 van als professional. Als je van die man op dat moment geen CD koopt als bluesfan, dan moet je je schamen. Ik schaam me niet, en zijn laatst uitgebrachte CD (2006) wordt door de oude Godfather of the Blues ter plaatse voorzien van een handtekening.

dag11clyde

De WC-brillen zijn ons iets te prijzig, en vooral te massaal voor transport naar onze mening, dus gaan we een paar deuren verder voor een late lunch, bij Hard Rock Café. We hebben beiden niet heel veel trek, dus besluiten we een voorgerecht, de Jumbo Combo, te delen, verder niks. Het zijn een paar dingetjes van alles, nachos, kippevleugels en strips, uienringen en broodjes, en op de foto ziet het er prima uit, zeker om te delen. Maar als (eindelijk) de schaal op tafel komt blijkt hij beduidend groter dan je op de foto kon zien. De nachos, die we als referentie voor de maat gebruikten, zijn een keer zo groot als bij de reguliere Mexicaan, en dat geldt dus ook voor de rest. Allecrisis wat een bak voer. Maar het is allemaal erg lekker, en het meeste gaat ook gewoon het ruim in, al voelen we wel aan dat dit gelijk onze maaltijd van de dag zal worden. Daar kan voorlopig niks meer bij in.

dag11hardrock

Eén Block achter Beale Street staat de Gibson gitaarfabriek (één van dé twee wereldmerken, het andere is Fender), waarvan ik tot vorige week niet eens wist dat die hier was, en via internet heb ontdekt. En ze hebben factorytours, dus als je er toch bent….. Onderweg er naar toe zien we nog het Fedex Forum, een sportarena, met op de stoep grote betonnen ballen, maar dan uitgevoerd als sportballen. Erg grappig. Helaas blijkt bij Gibson de laatste tour voor vandaag al helemaal volgeboekt te zijn, en uitzonderingen maken ze ook voor ons niet. In de onvermijdelijke giftshop hangt ook mijn favoriete basgitaar (EB0-EB3) al niet, dus na een paar foto’s taaien we hier weer af.

dag11fedex

dag11gibson1

dag11gibson2

Buiten is het al zwaar boven de 90F, en van binnen hebben we het zo mogelijk nog warmer, dus keren we terug naar de HI, voor een vers bakkie koffie met een stroopwafeltje of twee. En we proeven later ook nog wat van de popcorn, en die is smakelijk. TV en elektronika gaan weer aan, de drang om nog wat te gaan eten is nul, dus brengen we de namiddag en avond in alle rust door. We gaan er nog wel even uit voor wat donuts van de Dunkin verderop, maar dat is het dan ook wel. En we worden de verdere avond wakker gehouden door tornado-warnings, zowel tijdens uitzendingen boven in beeld, en tussen programma’s door in woord en beeld. Ze zijn nog in wording en een eind uit de buurt, maar hebben al behoorlijk wat schade aangericht, met name door de hagelbuien met hagel zo groot als tennisballen. Die komen wel aan. Morgen reizen we weer verder, terug Missouri in, weg van het waarschuwingsgebied, maar richting buien. Met de Franse slag, maar daarover morgen.

Geplaatst in Day by Day | 7 reacties

De Koning is dood, Leve de Koning, al kost het wel wat.

Met bovenstaand filmpje is gelijk alles gezegd voor vandaag,dus eigenlijk hoef ik niemand meer met mijn gekriebel te vervelen. Maar omdat ik graag vervelend ben, doe ik dat toch.

Vandaag gaan we op pad naar Tennessee, en met name Memphis, en omdat de stad aan de Mississippi maar een paar uur vanaf Little Rock AR af ligt knopen we er gelijk maar een bezoek aan de voormalige woonstee van wijlen de King of Rock ’n Roll aan vast. Graceland ligt aan Elvis Presley Boulevard, dus dat moet eenvoudig te vinden zijn, dunkt ons. En dat klopt. Tegenover het landhuis ligt het Welcome Center, en voor 10 dollar mogen we daar de parkeerplaats opdraaien. Omdat het al weer prettig naar de 90F loopt zoeken we voor de Ford een plaatsje onder de bomen, zodat we niet gelijk gekookt worden als we terugkomen. Onder diezelfde bomen lopen we naar het Welcome Center, maar niet nadat we eerst even een foto van een Japans koppel bij het ingangsbord maken, en zij van ons. Ze waren een beetje aan het hannesen voor een selfie, wat steeds mislukte doordat een stel onbeschofte bezoekers er als maar achterlangs liepen om strak voor het bord een foto te maken, terwijl er verder niemand was, dus 5 seconden geduld was wel gepast geweest. Totaal geen respect voor een ander, alleen maar ikke, ikke, ikke. Dat kon bijna niet anders, was onze collectieve gedachte, dat moesten Nederlanders zijn. En dat waren het. Nadat die opgerot waren, konden wij de licht verontwaardigde  Japanners gelukkig maken, en als wederdienst zij ons. Zo kan het dus ook.

dag10graceland1

dag10graceland2

In het Welcome Center kun je naar diverse gratis tentoonstellingen, zijn er vele gift- en fotoshops (met Elvis op de gesjopte foto) en een aantal restaurants. Maar voor de real deal moet je in de knip, met een aanvangstarief van $34,- p/p. Voor een paar dollar meer mag je ook de auto’s, motoren en vliegtuigen bezichtigen, en de hele echte fans mogen $72,- p/p neertellen voor een extra tentoonstelling over 60 jaar Rock ’n Roll met Elvis, maar krijgen daar wel een mooi geplastificeerd kaartje aan een lanyard voor terug, zodat je gelijk kunt zien dat zij de echte fans zijn, dat dan wel weer. Zo’n fan zijn we nu ook weer niet, maar ik wil wel de auto’s en motoren zien, dus nemen we voor die paar dollar extra de zogenaamde Platinum Tour. Het mag ook wel iets kosten, toch ?

Met kaart worden we verzocht, na een security screening, in een kleine tourbus te stappen, die ons naar de overkant van de weg brengt en voor de deur van het eigenlijke Graceland af zet. We zijn inmiddels voorzien van een koptelefoon en mobiele tourguide en kunnen zo kamer voor kamer afspelen wat we ook met eigen ogen zien, maar dan wel met leuke info en weetjes. Goed geregeld, want je kunt zelfs terug of vooruit spoelen, mocht je wat gemist hebben of sneller door willen.

dag10graceland3

dag10graceland4

dag10graceland5

dag10graceland6

Elvis hield van spullen, veel spullen, en dan ook nog van het “over the top” soort, maar ook van z’n ouders en vrienden, want voor ieder is er wel een ruimte in het huis ingericht. Vooral de Pool (als in biljart) en Jungleroom, waar hij graag mocht chillen met de “gang” getuigen van een erg warrige smaak, het doet je allemaal bijna zeer aan de ogen. De bovenverdieping is niet voor publiek toegankelijk, maar verder kun je overal kijken waar je wil. En als je daar klaar bent mag je naar de garage, die destijds omgetoverd werd tot kantoor voor pa Vernon, en schietbaantje voor de ster zelf. De vele voertuigen kon hij toch niet kwijt in deze voormalige 3-car garage. Die staan ergens anders.

dag10graceland7

Weer even de warmte door en we staan in de Trophy Buiding, waar het begin van de carrière uitgelicht wordt, heel veel gouden platen, trofeeën, awards en kostuums hangen en staan, en de timeline van zijn filmcarrière. Ook zijn tijd in Duitsland, als militair, en zijn huwelijk met Priscilla word hier uitgelicht.

dag10graceland8

dag10graceland9

De volgende stop is de Raquetball Building, waar een gezellige zit is gecreëerd en waar je door een grote glazen wand naar de squashbewegingen van de King & Friends kon kijken. Of een beetje fitnessen of flipperen. Of een beetje op de piano pingelen. De King mocht hier graag zijn (volgens het luisterapparaat) en heeft op de avond van zijn verscheiden nog wat piano zitten spelen. De raquetball hall zelf heeft geen glazen wand meer, maar is helemaal volgehangen met kostuums en gouden, platina en diamanten langspeelplaten en singles (voor de jongere lezer; grote zwarte CD’s [Itunes op een zilveren schijfje]met 2 tot 12 muzieknummers). Indrukwekkend veel

dag10graceland10

dag10graceland11

Daarna volgt de laatste gang, voor zowel de bezoekers als voor Elvis zelf, naar het graf. Hij ligt daar niet alleen, vader Vernon en moeder Gladys liggen er ook, net als grootmoeder Minnie Mae, die de voorgaande drie zelfs overleefde en als laatste bijgezet is. Ook is er een gedenksteen voor zijn tweelingbroer Jesse Garon, bij geboorte overleden en begraven in Tupelo. Het praalgraf het Meditation Gardens en voor de bezoekers is er een soort podium in 3 hoogtes, maar de meeste mensen willen natuurlijk langs het graf over de onderste rondgang. Het was vandaag niet druk, dus er stond nagenoeg geen rij, hooguit 10 tot 15 mensen, maar er zijn altijd mensen die even snel bovenlangs willen en bij “de grafsteen die er toe doet” tussen de mensen door hun foto willen schieten, daarbij het liefst de onderste rij even wegduwen of tegenhouden. Zo ook vandaag, ondanks dat de rij nog geen vijf minuten lang was. En wie waren dat ? Juist, diezelfde aso, blond opgestoken, aardappel in de strot BITCHES van de parkeerplaats. Deze keer hadden ze geluk, want ze wilden Marion en mij even wegduwen, maar we sloten de rangen en hun feestje ging niet door. Kuthollanders, beat it !

dag10graceland12

dag10graceland13

We maken nog wat buitenfoto’s en gaan dan de bus weer in naar de overkant , waar we eerst in de Chrome Grille wat afkoelen en snacken, wat zelfs ín een Caddilac kan, en vervolgens het naastgelegen gebouw de vervoermiddelen van heer Presley gaan bewonderen. Er zitten leuke bakkies tussen, maar door de minimale verlichting zijn ze niet allemaal fijn te fotograferen (flits is verboden), maar we maken er toch een paar. Dan rest ons nog de twee vliegtuigen die ook Zijn eigendom waren. Ook hier een paar plaatjes en dan houden we het voor gezien. Lisa Mary en Priscilla hebben ze weer aan ons verdiend, we zoeken ons hotel op.

dag10graceland14

dag10graceland15

dag10graceland16

dag10graceland17

dag10graceland18

dag10graceland19

Dat is voor vandaag de Holiday Inn Express in het medisch centrum, waar we een King Executive hebben geboekt, dus slapen we vannacht weer in één bed, en een groot bed. De HI van gisteren zou ook King zijn maar die was vergeven, dus namen we ieder een Queen (wel in dezelfde kamer), dat kan wel voor een keer. De kamer is zowaar op de begane grond, en ook nog dicht bij de lobby, dus dat gaat goed. We installeren onze Mr. Coffee en gebruiken hem meteen. Na installatie van de rest van de spullen (het lijkt inmiddels op een goed geoefende militaire operatie) gaan we weer op zoek naar een restaurant, en naar een goede liquorstore voor een voorraadje shine.

We raadplegen daarvoor de website van Junior Johnson, stoker van onze meest favoriete legale Apple Pie Midnight Moon. Er blijkt er één bijkans om de hoek te zitten, een hele grote zelfs, en ze hebben alle soorten Junior in huis. Apple Pie voor export is er net niet genoeg, maar die hebben ze nu ook in lieflijk ogende kleinere uitvoering, dus in plaats van één grote gaan er nu twee kleine mee. Plus nog een kleintje voor op de kamer, want het bier is op. Ja, wij kunnen er wat van. De hele 12-pack Budweiser die we anderhalve week geleden gekocht hebben is nu al op. Echte feestgangers, dat zijn we.

dag10shine

Voor de maaltijd kiezen we vandaag voor Bhan Thai, die hier aan de overkant, achter het Methodist University Hospital zit. Daar hebben we echt zin aan en we besluiten zelfs allebei een voorgerecht te nemen, een Thai Satay, ofwel een sateetje. Dat hadden we dus beter niet kunnen doen. Niet omdat hij niet smaakte, integendeel, hij was prima, maar om de hoeveelheid. “Bij ons” (bij Bai Yok, ook een prima restaurant) is een kipsateetje 3 stokjes platgeslagen kipfilet, zeg maar totaal een halve filet, met wat groenvoer. De Satay is ook kip, maar dan 4 stokken, en op iedere stok een halve kipfilet, en nog wat komkommer erbij. En dat is een voorgerecht ! Toen dat op was (Marion heeft er zelfs 1 stok laten liggen, ik niet want hij was lekker), kon er niet heel veel meer bij in, en het hoofdgerecht moest nog komen. Daar hebben we allebei netjes zo veel mogelijk vlees uitgepikt en toen was de maat en de maag vol. Rijst en groente konden onaangeraakt retour naar de keuken, en ook de box a.k.a. doggy bag werd vriendelijk afgeslagen, net als een desert. We zaten overvol.

dag10sateetje

dag10thai

Terug op de kamer ging er nog net een bakkie koffie en het meegenomen muntchocolaatje in en toen was het uitbuiken geblazen voor TV en achter laptop. In de loop van de avond werd er nog een minijampotje uit de auto gehaald en nipten we nog een slaapmutsje. Morgen zijn we ook nog in Memphis en zoeken we weer de muziek op. Maar daarover morgen meer.

 

Geplaatst in Day by Day | 5 reacties

President for a day, daar ben je mooi klaar mee

Tot ons groot genoegen bevalt de Best Western, en de fijne bedden prima, en zeker na het ontbijt, wat inbegrepen is. Het is een hele uitstalling, diverse soorten brood en cereals, koffie, thee, melk, sinas- en appelsap, warme bakken met sausagepaddys en eieren en je kunt zelfs wafels bakken. We zijn nog net op tijd, maar ook nu wordt alles nog aangevuld. En voor onderweg ligt er nog fruit. Prima voor elkaar. Maar wij gaan nog niet direct onderweg want 2 straten verderop zit de winkel die gisteren gesloten was, en die we zeker willen bezoeken; Route 66 Harley Davidson, die z’n naam te danken heeft aan de route, vanzelf, en dat zij zo slim waren om die te claimen. Het is ook weer een forse zaak, waar binnen alles volgens Harley standaard is ingericht, zoals de fabriek dat “bevolen” heeft, maar buiten hebben ze wel wat leuke dingetjes toegevoegd. Maar vanwege de naam moeten we er natuurlijk wel even naar toe, en wat spulletjes met die naam met ons meenemen, uiteraard.

dag9hd1

dag9hd2

dag9hd3

Dan duiken we de Muskogee Turnpike op, een tolweg die ons dwars door indianengebied leidt, met Muskogee, hoofdstad van de autochtone Amerikanen, met de jongste Amerikaans burgemeester ooit, als centrale stad. Net voor de stad houdt de tolweg op, om net na de stad weer te beginnen, zo hoeven de inwoners zelf geen tol te betalen, als ze in de stad blijven. De rit van vandaag is weer wat eentonig. Bosrijk, heuvelachtig gebied, op zich wel mooi natuurlijk, maar na een uur of twee van hetzelfde begint dat wel wat te vervelen. Dus is het dan tijd voor wat hapsnapwerk. In het onvolprezen Clarksville verlaten we dan ook de Interstate 40.

De keus valt op de Mac, vooral vanwege de koffie. Daarbij smaakt natuurlijk ook een Apple en Cherry Pie, en voor de hartigheid nemen we een doosje Nuggets. Marion stelt voor om buiten te gaan zitten, want binnen is het overfris, en buiten al weer heerlijk warm. Maar vanwege een mankement aan de Playground is de hele buitenboel maar afgesloten, dus zoeken we binnen een plekje. Nog voor dat we de derrière aan de stoel hebben begint het buiten te stortregenen, en niet zo’n klein beetje ook. De Playground, die toch tegen het gebouw aan staat, is door de regen niet eens meer te zien, dus met een grote glimlach eten we onze lunch. Je kunt het geluk maar hebben. Als we het dienblad in de prullebak legen is de ergste regen weer voorbij, en met een enkele druppel op de bril bereiken we de Ford.

Zo af en aan vallen er nog wat druppels de laatste 160 kilometer, maar in Little Rock-Arkansas is het gewoon zonnig en droog. We bivakkeren de komende nacht in een Holiday Inn in noord Little Rock, en de Garmin weet die maar met moeite te vinden. Het moet wel de meest veilige HI ter wereld zijn want we zijn omringd door diverse politieafdelingen en gerechtsgebouwen. Maar het hotel ziet er goed uit, en de kamer is schoon en voorzien van al de voorzieningen die we willen. En na de koffie willen we naar Bill Clinton’s toko, het Presidential Center waar onder andere een bibliotheek, een museum en een publieke school toe behoren. Voor het museum hebben we nog ongeveer een uur de tijd, maar dat moet wel lukken.

dag9bill1

dag9bill2

Omdat we wat laat zijn wordt ons aangeraden om op de derde verdieping te beginnen, want daar is de Oval Office, de echte blikvanger van deze tentoonstelling. Nu heeft dat bureau altijd al mijn aandacht getrokken, dus gaan we akkoord. Het is inderdaad een 1:1 replica van het belangrijkste kantoor te wereld. Veel exact nagemaakt, maar ook veel gedoneerd door Bill en Hill, spullen die ze ook zelf ingebracht hadden toen ze naar DC verhuisden, uiteraard. Erg leuk om te zien. Ook op deze verdieping veel over de speciale gebeurtenissen op 1600 Pennsylvania Avenue, zoals Kerst, Pasen en de bezoeken van andere staatshoofden en de giften die ze meebrachten. Ook andere giften, van bedrijven en particulieren, staan hier tentoongesteld. En de Lifelines van zowel Bill als Hillary, waar we zien dat Bill eigenlijk geen Clinton is maar Blythe. Clinton is de naam van zijn stiefvader, de 2e man van Bill’s moeder, weer getrouwd nadat zijn eigen vader op jonge leeftijd overleden is.

dag9bill3

dag9bill4

dag9bill5

dag9bill6

dag9bill7

Eén verdieping lager is een hele tentoonstelling van alle buitenlandse reizen en missies die de Clintons gedaan hebben, waaronder natuurlijk ook het bezoek aan Nederland, al mis ik wel de klompen, tulpen of foto’s van een pannekoek etende Bill in Delft. De badge die Bill droeg (er hangen er tientallen) heeft wel een Nederlands tintje, hij is als een Delfts Blauw tegeltje, en in mijn opinie staan er echte wietblaadjes op, ook typisch Nederlands. Aan de andere kant is een wand met displays van al zijn jaren in Office, en wat hij in het land zelf gedaan heeft, compleet met boeken waarin zijn dagprogramma’s staan, vanaf het ontbijt tot aan bedtijd, alles van minuut tot minuut geregeld. Ik mis wel al die minuten die hij met de stagiaire doorbracht, die staan nergens vermeld. Toch jammer. Wat dan wel weer leuk is, is een interactieve replica van de Cabinet’s Room, de stafkamer, waar de president overleg had met zijn ministers en Chiefs of Staff. Het is ook weer een 1:1 nagebouwde kamer, maar nu zonder touwen, dus mag je zelf plaats nemen waar je wil. Kennelijk doen weinig mensen dat, misschien omdat ze niet durven, misschien uit respect, maar ik wil wel even “presidentje spelen”, en neem dus plaats in de stoel onder de vlaggen, U raadt het al, de stoel van Bill zelf. Daar geef ik, behalve orders aan het kabinet, ook even een imitatie van een voorganger van Mr. Clinton, Tricky Dickie, en herhaal Bill’s bekendste toespraak; I did not have sex with that woman.

dag9bill8

dag9bill9

Op verdieping 1 zijn we weer terug bij de ingang, en uiteraard giftshop, en nog maar net op tijd om een herinnering aan te schaffen. Want ondanks dat het nog geen vijf uur is (8 voor of zo), en er boven nog allerlei mensen aan het bezichtigen zijn, staat het personeel al in de startblokken om te vertrekken. Alleen omdat we contant en gepast kunnen betalen kunnen we het souvenir nog kopen. Ook hier zijn ambtenaren dus gewoon ambtenaren, want ook dit valt onder de State Historics. Als laatste klikken we nog even wat foto’s van de Presidential Caddilac  van de oud president.

dag9bill10

Via de Main Street Bridge over de Arkansas River gaan we weer Noordwaarts, waarbij het ons opvalt dat de binnenstad van Little Rock erg lijkt op een typische Small Town USA binnenstad, terwijl deze hoofdstad van Arkansas toch een echt grote stad is. De grote skyscrapers staan wat verder weg uit het centrum, en aan de oever van de rivier is het gewoon gezellig kleinkneuterig. Er rijdt zelfs een nostalgische oude tram, die met ons de rivier overgaat. We zagen hem wat laat, dus vandaar de snelle foto. Voor wie hier ooit nog eens komt, langer dan één nacht blijven is de moeite waard.

dag9tram

Op de andere oever duiken we het bos in, want aan de andere rand daarvan zit een ons welbekend restaurant, Texas Roadhouse. Die kennen we vanuit Kissimmee, en is één van onze favoriete steakhouses. Ik heb ze wel eens boven Outback en Longhorns geklasseerd om hun biefstukken, en dat maken ze ook vandaag weer helemaal waar. Normaal ben ik nog al fan van hun Roadkill, een echte cholesterolbom, maar die kan ik vandaag niet aan, en ga dus net als Marion voor de Filet Medaillons, zij met mushroomsaus en de volgeladen gepofte aardappel (de eerste van de vakantie), en die van mij met pepersaus en dikke patatten, en het is allemaal weer eersteklas. Je kan het afdoen met een totaal ongekarteld mes, want hij zakt vanzelf door de biefstuk heen, zo mals. En voor iets meer dan 4 eurotientjes hebben we een maaltijd waar je U tegen zegt.

dag9texasrdhs

Na de maaltijd verzorgen we de Ford bij overbuurman Exxon, nemen daar wat kleine Cinnamon rolletjes mee voor bij de koffie en vermaken we ons de rest van de avond met TV en onszelf. Morgen gaan we weer een staatsgrens over en gaan op bezoek bij de bekendste artiest van dit mooie land.

Geplaatst in Day by Day | Een reactie plaatsen